Τετάρτη, 22 Απριλίου 2009

Ζούμε από τύχη άραγε;;;.....

Ήταν Μεγάλο Σάββατο πρωί.
Βρισκόμαστε πια στην Αίγινα οικογενειακώς, από τη Μεγάλη Παρασκευή το μεσημέρι.
Έγιναν και οι τελευταίες δουλειές του σπιτιού και χαλαρή και αποφασισμένη να επιτρέψω στον εαυτό μου την πολυτέλεια να πάω στο σούπερ μάρκετ με την κόρη μου και να ψωνίσουμε μαζί αυτά που έλειπαν για το γιορτινό τραπέζι αλλά και να χαζέψουμε λίγο στα παιχνίδια, λαμπάδες, αυγά μέχρι και στα αφρόλουτρα και διάφορα καλυντικά, μπήκαμε στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε τραγουδώντας!
Η καγκελλόπορτα του γκαράζ του κήπου ήταν ήδη ανοιχτή από το πρωί και με τη σιγουριά της οδηγού που επί σειρά ετών οδηγεί και ατέλειωτες φορές έβαλε και έβγαλε το αμάξι μέσα στον κήπο κίνησα για την έξοδο.
Χμ... σκέφτηκα αυτός ο γείτονας απέναντι (Αλβανός) πάντα έχει ένα λόφο άμμο έξω από τη μάνδρα του και κλείνει το μισό μικρό δρομάκι του σπιτιού μας. Εντάξει θα πάρω λίγο κλειστά το τιμόνι και θα βγω χωρίς να πέσω πάνω στην άμμο! θα χωρέσω σκέφτηκα και έστριψα δεξιά το τιμόνι τσουλώντας ελαφρά το αυτοκίνητο στον κατηφορικό τσιμεντένιο διάδρομο.
Εκείνη τη στιγμή ακούγεται εκείνος ο αντιπαθητικός θόρυβος του πίσω δεξιού προφυλακτήρα που κάπου "βρήκε"!
Ωχ λέω!! Δεν είχα προσέξει ότι η πόρτα δεν ήταν τελείως ανοιχτή αλλά περίσσευε ένα μικρό τμήμα της που έκλεινε λίγο την έξοδο. Πάνω εκεί "βρήκα" η ...ξανθιά!!
Η κόρη μου στη θέση του συνοδηγού, έντρομη μου λέει: "μαμά πάει το αμάξι"!!
Βγαίνω έξω για να δω τί ζημιά πάθαμε και πριν προλάβω να κάνω μισό βήμα ακούω έναν τρομακτικό θόρυβο και η καγκελόπορτα που βλέπετε στη φωτογραφία, όλη από σίδερο μασίφ 280 κιλών φεύγει από τον "οδηγό" της (ήταν συρρόμενη) και πέφτει με πάταγο, πάνω στο δεξί τμήμα του αυτοκινήτου, μέσα στο οποίο ακόμη βρισκόταν το παιδί!!!!
Από τα ουρλιαχτά μου έτρεξαν οι ηλικιωμένοι γονείς μου και η νύφη μου (η σύζυγος του αδελφού μου).
Ευτυχώς το αμάξι είχε κρατήσει καλά το βάρος της καγκελόπορτας και το παιδί δεν είχε πάθει τίποτε. Την κράτησαν λίγο οι γονείς μου και η νύφη μου, στηρίζοντάς την προς τα πίσω και κατάφερα να τραβήξω το "λαβωμένο" αμάξι από κάτω και να βγάλω με ασφάλεια το παιδί από αυτό.
Τότε πήγα κι εγώ κοντά στους άλλους και μαζί με εμένα και η κόρη μου να βοηθήσουμε να στηρίξουμε πάλι την πόρτα στον οδηγό της, από τον οποίο είχε ξεκρεμαστεί και ήταν μεταίωρη!!


Που να κρατηθούν όμως 280 κιλά από άμαχο πληθυσμό;; παπούδες και γυναίκες;;;
Οι άνδρες του σπιτιού έλειπαν!!
Ούτε που κατάλαβα πώς η πόρτα ξέφυγε από τα χέρια μας και εγώ βρέθηκα ανάσκελη στο έδαφος ενώ η πόρτα "ξάπλωσε" ολόκληρη επάνω μου, κοπανώντας με στο κορμί αλλά και στο κεφάλι που μόλις είχα προλάβει, όπως εκ των υστέρων μου είπαν, να στρέψω στο πλάϊ!!!!!!!!!!
Ναι, μην απορείτε, 280 κιλά έπεσαν πάνω στο κορμί μου και στο κεφάλι μου!!
Η νύφη μου με αυτοθυσία που ειλικρινά με εξέπληξε, παρά τη μεγάλη αγάπη που έχουμε μεταξύ μας, φωνάζοντας : "Μαριανάαακι μουυυυ", έτρεξε και άρπαξε την πόρτα την ώρα που αυτή έπεφτε, με αποτέλεσμα να την πετάξει και εκείνη κάτω στο πλάϊ και προς τα έξω, ευτυχώς, (χτύπησε κάπως ελαφρά) ανακόπτονας όμως τη φόρα της έτσι ώστε αυτή να πέσει πάνω μου με λιγότερη ορμή!
Εκείνη τη στιγμή χάθηκα, μούδιασε όλο μου το κορμί και το πρόσωπο, άκουγα τους άλλους να κλαίνε και να ουρλιάζουν, την κόρη μου να φωνάζει "μανούλα μου μη πεθάνεις" κι εγώ... "στην κοσμάρα μου"!!
Δεν μπορούσα κάν να κάνω ούτε ένα νεύμα να τους πω ότι εντάξει εδώ είμαι δεν "έφυγα".
Έτρεξαν οι γείτονες και με τη βοήθεια όλων σηκώθηκε η καγκελόπορτα από κάτω και εγώ ανασύρθηκα και τοποθετήθηκα σε μία καρέκλα, σαν σακί άδειο!!
Ακόμη δεν είχα καταλάβει τι μου είχε συμβεί!!
Μόνο κατάφερα να ψελλίσω "καλά είμαι" για να πάψουν να κλαίνε όλοι τους και κυρίως το παιδί και η μητέρα μου!!
Να μη σας τα πολυλογώ με πήγαν σχεδόν αμέσως στον Πειραιά στο Τζάνειο Νοσοκομείο, όπου μετά από μία τρίωρη (ευτυχώς), ταλαιπωρία και αφού διαπιστώθηκε ότι το μόνο που έπαθα ήταν θλάση μυών θώρακα και μέσης και μώλωπες στο κεφάλι και στο σώμα, ξαναγυρίσαμε στην Αίγινα!
Στην Ανάσταση το βράδυ του Σαββάτου φυσικά δεν πήγα, οι πόνοι αφόρητοι θα κρατήσουν 20 μέρες μου είπαν οι γιατροί, αλλά εγώ νοιώθω ότι πρέπει να είμαι ευτυχισμένη που ζω!!
Και που έκανα Πάσχα στο σπίτι μου, ανάμεσα στους δικούς μου ανθρώπους και όχι στο νοσοκομείο!! Το μόνο που στερήθηκα ήταν η θάλασσα που συνηθίζω να την απολαμβάνω κολυμπώντας κάθε χρόνο από το Πάσχα και το ίδιο είχα σκοπό να κάνω και φέτος.
Τώρα αρκούμαι να κοιτώ τους "φαλακρούς" αχινούς που τον περασμένο Οκτώβρη μάζεψα μόνη μου από το βυθό... και λέω ότι αξίζει να ζει κανείς ακόμη και γι' αυτή τη μικροχαρά!!
Αλλά και για κάθε μικροχαρά όπως το να βλέπεις την ανθισμένη φύση ή να ατενίζεις τη θάλασσα όταν το καράβι σχίζει τα νερά ζωγραφίζοντας αφρισμένες πινελιές μέσα στο απέραντο γαλάζιο....

Πονάω ακόμη φυσικά και σέρνομαι.... όμως σκέφτομαι:
Οι γιατροί όταν τους είπα τι συνέβη, ειδικά ο νευροχειρούργος, με κοίταζαν σαν περίεργο φαινόμενο και μου είπαν τυχερή είσαι!!!
ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΡΑΓΙΣΜΑ!!!
Μήπως οφείλω τη ζωή μου σε ένα θαύμα;;
Τελικά νομίζω ότι από τύχη ζούμε!!
.

Πέμπτη, 16 Απριλίου 2009

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ??? Θεόδωρε Τενέζε!!!




Μεγάλη Πέμπτη, ξημερώνει...
Γύρω μου ένας χαμός από ετοιμασίες, κόσμος που τρέχει να προλάβει να ετοιμάσει όλα όσα νομίζει ότι θα του χαρίσουν μία αληθινή Λαμπρή!!
Ναι πρέπει να πάρουμε τις λαμπάδες και τα παπούτσια για τα βαφτιστήρια και τα παιδιά, να καθαρίσουμε και να στολίσουμε το σπίτι, να φτιάξουμε κουλούρια και τσουρέκια, να βάψουμε τα κόκκινα αυγά και να μη ξεχάσουμε να παραγγείλουμε και ένα από τις εκατόμβες των σφαγμένων αθώων αρνιών που λόγω και της εθιμοτυπικής νηστείας που κάνουμε τη Μ. Εβδομάδα, μόνο η σκέψη του να ξεροψήνεται εκεί στη σούβλα μας λιγώνει!!

Μη μου θυμώνετε που εγώ δεν μπορώ να μετέχω σ' αυτόν τον εορταστικό οργασμό!
Είναι τόσα πολλά που με βαραίνουν πάλι σε τούτη τη χώρα, που για μένα κι αυτή η γιορτή, όπως κάθε γιορτή είναι πρόσθετη λύπη και άγχος!!
Όμως τούτο το Πάσχα ένα ακόμη αγκάθι τρύπωσε στα κατάβαθα της ψυχής μου και δεν την αφήνει να ελπίζει στην ανάσταση των ελπίδων της!

Πάνε σχεδόν δύο ολόκληροι μήνες, που ένας άνθρωπος εκεί έξω, στο πεζοδρόμιο της οδού Πατησίων, απέναντι από τα γραφεία της Επιτροπής Ανταγωνισμού, κοιμάται και ξυπνάει σε αντίσκηνο, κι αν τρώει, σίγουρα υποσιτίζεται και μέρα με τη μέρα τον βλέπω (γιατί είναι και στο δρόμο μου προς τη δουλειά μου) να κάθεται εκεί μαραζωμένος και θλιμμένος μέχρι θανάτου!!
Κάνει αγώνα λέει κατά των καρτέλ σιδήρου και κατά όλων των καρτέλ που γελιοποιούν την ελεύθερη αγορά και κάνουν τον ελεύθερο ανταγωνισμό, που επαγγέλλονται οι φωτισμένοι ηγέτες μας, να φαντάζει ένα μακάβριο και κακόγουστο αστείο!!

Υπήρξαν κάποιοι που τον καταγγέλλουν ότι είναι λέει απατεώνας, δεν κάνει απεργία πείνας γιατί δεν έχει πεθάνει μετά από τόσες μέρες ασιτίας, ότι έχει εταιρεία offshore την "STOP CARTEL", στην οποία έχει κρύψει τα χρήματα που έχει αρπάξει από τους μικροπρομηθευτές του και μετέχει σε ΜΚΟ που χρηματοδοτείται από το κράτος!!

Όμως εγώ σκέφτομαι:
Ακόμη και αν δεν κάνει κανονική απεργία πείνας, σίγουρα υποσιτίζεται και μένει 60 μέρες στο δρόμο!!
Αν ήταν απατεώνας θα στηνόταν εκεί δημόσια μπροστά στα μάτια των εχθρών του και των θυμάτων του?? Οι απατεώνες δεν εκτίθενται δημόσια αλλά κρύβονται και ροκανίζουν τη λεία τους!
Αν είχε εξαπατήσει μικρούς προμηθευτές δεν θα μαζεύονταν εκεί για να τον ξεσκεπάσουν και να τον καταγγείλουν??
Αν οι καταγγελίες του είναι ψευδείς για το άνανδρο παιχνίδι που έπαιξαν στην επιχείρησή του οι υποτιθέμενοι θεματοφύλακες του ελεύθερου ανταγωνισμού, γιατί η Επιτροπή Ανταγωνισμου και η κυβέρνηση δεν απαντούν επίσημα επάνω στις καταγγελίες του και στα ερωτήματά του??

Δεν τον ξέρω τον άνθρωπο αυτόν, όμως κάτι μου λέει ότι κάνει έναν αγώνα που αφορά όλους μας, αλλά τον κάνει ΕΝΤΕΛΩΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ!!!!!!

Ξέρω πολύ καλά τι θα πει να παλεύεις μόνος σου ενάντια στο "σύστημα" που έχει τη δύναμη να σε συνθλίψει!!
Ξέρω πολύ καλά τι θα πει να βαράς γροθιά στο μαχαίρι χωρίς να είσαι κάποια συνδικαλιστική φίρμα ή χωρίς να έχεις την υποστήριξη κάποιας κομματικής ή συνδικαλιστικής οργάνωσης!!
Το βιώνω η ίδια!!!!



Βλέπετε αυτός ανήκει στον επιχειρηματικό κλάδο, και εκεί δεν υπάρχει συνδικαλισμός!
Είναι επιχειρηματίας κι αυτό μάλλον είναι το μειονέκτημά του!
Δεν είναι απλός εργάτης ή εργαζόμενος γενικά με εξαρτημένη εργασία!!
Ανήκει στα αφεντικά!

Γι' αυτό τον ξεχάσαμε και αδιαφορήσαμε!!
Δεν σκεφτήκαμε όμως μήπως αυτός είναι ένας από εμάς που θέλησε να καλυτερεύσει τη μοίρα του αλλά όχι μόνο για την πάρτη του, αλλά και για το καλό όλων μας??
Ο αγώνας του κατά των καρτέλ δεν αφορά μόνον αυτόν!!
Αφορά όλους μας!!!
Κι αν λέει αλήθειες (που ο διάολος να με πάρει, νομίζω ότι λέει αλήθειες, δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να καταλάβουμε ότι δεν λειτουργεί η Επιτροπή Ανταγωνισμού όταν πρόκειται να κοντράρει με την Ελληνική Χαλυβουργία, δηλαδή με την οικογένεια Αγγελόπουλου κλπ.), τότε απορώ εμείς τι κάνουμε;;

Ναι ξέρω τώρα έρχεται το Πάσχα!!
Ας τον αφήσουμε αυτόν εκεί να γιορτάσει στο αντίσκηνο, και ας σπεύσουμε εμείς να καταβροχθίσουμε τα σφαγμένα αρνάκια που θυσιάστηκαν στο βωμό της απληστίας μας και ... μετά βλέπουμε !!

Λυπάμαι και πονά η ψυχή μου αν σκεφτώ ότι θα κάνει Πάσχα εκεί!
Πρέπει να είναι πολύ απελπισμένος για να ξημεροβραδιάζεται στο πεζοδρόμιο επί δύο μήνες!!
Σκέφτομαι ότι ίσως πράγματι να μην κάνει απεργία πείνας μέχρι θανάτου, όμως σίγουρα υποσιτίζεται!!
Πώς μπορώ άλλωστε να απαιτήσω από έναν άνθρωπο να αγωνιστεί και να αποφασίσει να πεθάνει για κάτι που αφορά κι εμένα??
Εγώ εύχομαι ο Θεόδωρος Τενέζος να μην αφήσει τον εαυτό του να χαθεί, εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να σκεφτεί να σηκωθεί να φύγει από εκεί!!
Δεν μας αξίζει ο αγώνας του!!!

Όμως φοβάμαι ότι σήμερα η θέση του είναι πολύ δύσκολη!!
Πώς θα χαραμίσει τόσες μέρες αγώνα;;
Πώς θα χαραμίσει τις ψεύτικες ελπίδες που πήρε από τα λιγοστά μπλογκ που τον στήριξαν και τους ελάχιστους μπλόγκερς που έτρεξαν να του σφίξουν από κοντά το χέρι;;
Ξέρω ότι βαθιά μέσα του πιστεύει ότι δεν πρέπει να παραδώσει τα όπλα!

Όμως όχι δεν είναι φυγή, ούτε παράδοση αν φύγεις Θοδωρή!!
Είναι λύτρωση όλων μας από τις ενοχές μας και τις τύψεις μας, για να μπορέσουμε εμείς να φάμε και να διασκεδάσουμε με την ησυχία μας χωρίς να μας ταράσσει η δική σου θλιμμένη μορφή!!

Φύγε φίλε μου από εκεί!! Δεν μας αξίζει ο αγώνας σου!
Δεν αξίζει να πεθάνεις για το τίποτε!!
Γιατί ένα μεγάλο ΤΙΠΟΤΑ κατάντησε τούτος ο λαός!!!!

Άντε και καλή μας Ανάσταση!!!

Υ.Γ. Το κλαράκι της πασχαλιάς και το φως με το κόκκινο αυγό για σένα Θόδωρε!!
Και εύχομαι από την ψυχή μου ΚΑΘΕ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΛΠΙΔΩΝ ΣΟΥ!!
Γιατί είναι και δικές μου ελπίδες!!!
.

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2009

ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ!!!!!


Για λόγους επαγγελματικούς ή μάλλον επιμορφωτικούς θα λείψω για λίγες μέρες!!!
Καιρός να σας ...αποχωριστώ λιγάκι :))

Θα συνδυάσω φυσικά το τερπνό μετά του ωφελίμου και θα προσπαθήσω να χαλαρώσω και να ξεκουραστώ ....
Το έχω ανάγκη, έρχονται δύσκολες μέρες...
Η Χαλκιδική προσφέρεται γι' αυτό!!
@Ανασαιμιά μου σούρχομαι!!!

Και επειδή ζούμε μέρες του Απρίλη και της Άνοιξης και τα συναισθήματα και οι αισθήσεις μας έχουν ξυπνήσει από τη χειμερία νάρκη τους, σας αφήνω ένα τραγουδάκι αγάπης, του αιώνια ερωτευμένου Τόλη Βοσκόπουλου, που το αφιερώνω στους ερωτευμένους της @παρέας και συνιστώ σ' όσους δεν είναι ερωτευμένοι, να σπεύσουν!!!

"...Η αγάπη δεν θέλει πολλά, μία λέξη κερί για να πάρει φωτιά το κορμί..."

Καλό ΠαρασκευοΣαββατοΚύριακο!!!!!!
:)))


Get your own playlist at snapdrive.net!

Σάββατο, 4 Απριλίου 2009

Η ώρα της (πλη)Γης!!


Άνοιξη, ο καιρός φτιάχνει σιγά σιγά, το αεράκι φύσηξε και πήρε μακριά εκείνη την κόκκινη σκόνη που μας μεταμφίεσε σε ερυθρόδερμους μαζί με τα μπαλκόνια μας και τ' αυτοκίνητά μας...
Η επιθυμία για ένα ανθρώπινο περιβάλλον, μέσα στη φύση, με ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης γίνεται ακόμη πιο έντονη!!
Βασανιστική θα έλεγα μέσα σ' αυτή την τόσο αδικημένη πόλη...
Στις νυχτερινές διαδρομές μου με το ποδήλατό μου, ήδη τα άνθη των εσπεριδοειδών (νερατζιές κυρίως) των δρόμων της γειτονιάς μου, ευωδιάζουν την ανάσα μου και με κάνουν να νοιώθω προς στιγμή ότι ζω ... το παρελθόν μου με τις ευωδιαστές αυλές από αγιόκλημα και γιασεμί...

Χθες το βράδυ μετά την καθιερωμένη ποδηλατοβόλτα μου, χαμένη στην ψευδαίσθηση ότι δεν χάθηκαν ακόμη όλα, ότι υπάρχουν ακόμη ευωδιαστά άνθη, που πλημμυρίζουν τις αισθήσεις μας, ότι το αεράκι της άνοιξης εξακολουθεί να είναι το ίδιο ανατριχιαστικά δροσερό και αφάνταστα ερωτικό για την ύπαρξή μας, περιπλανώμενη στις διαδικτυακές πλέον διαδρομές μου έπεσα πάνω σ' αυτό!!!
Οργανωμένοι θάνατοι λύκων σε όλη τη Χώρα

Και να σκεφτεί κανείς ότι πριν λίγες μέρες οι άνθρωποι "σώσαμε" τη γη σβήνοντας τα φώτα μας!!
Αναρωτήθηκα: οι δράστες, του παραπάνω ανδραγαθήματος έσβησαν τα φώτα τους;;
Μπορεί και ναι!! Και μπορεί οι άρρωστοι εγκέφαλοί τους να θεώρησαν ότι σώζουν τη γη εξοντώνοντας τα πλάσματά της!!!

Αναρωτιέμαι τι σημαίνει γη για τον καθένα μας;;
Ένας άνυδρος, φαλακρός από πράσινο και στείρος από ζώα, πουλιά, έντομα και ψάρια, πλανήτης;; Με μοναδικό ον πάνω σ' αυτόν την αυτού υψηλότητά μας;;

Είναι δυνατόν αλήθεια να πιστεύουμε ότι θα επιβιώσουμε χωρίς αγάπη ακόμη και για τα πιο ασήμαντα όντα της γης, που μοιάζουν σπουδαία και κάνουν τη ζωή μας να φαντάζει τόσο όμορφη, στολισμένη με αληθινά, ζωντανά κοσμήματα;;
Είναι δυνατόν να αγαπάμε τη γη χωρίς ν' αγαπάμε τα πλάσματά της;;

Σβήσαμε τα φώτα για να σώσουμε τη γη μας, μα δεν σκεφτήκαμε ότι η γη μας έχει ήδη πληγωθεί βαριά και ανεπανόρθωτα από τα δολοφονικά μαχαίρια των λυκάνθρωπων που στο λυκόφως της αμέτρητης κακίας τους βάλθηκαν να σκοτώσουν ό,τι ζωντανό έχει το θράσος να θέλει να επιβιώσει κόντρα στην ανοησία μας!!

Τον τίτλο της ανάρτησής μου δανείστηκα από ένα καταπληκτικό κατά τη γνώμη μου άρθρο της Έλενας Ακρίτα, που διάβασα στα ΝΕΑ.
Διαβάστε το!! Αξίζει τον κόπο!! Θα διασκεδάσετε λίγο με τα χάλια μας και την ανισορροπία που μας δέρνει πλέον σαν ανθρώπινο είδος!!
Κατά τα άλλα ας βαυκαλιζόμαστε ότι σώσαμε τη γη σβήνοντας τα φώτα μας για μία ώρα το χρόνο!!

Υ.Γ. Ενώ εγώ εδώ έγραφα τις σκέψεις μου, ο @φίλος μου ο @ηλιογράφος πάλι μου έστειλε τις δύο απίθανες φωτογραφίες, που βλέπετε, λες και μάντεψε την ανάρτηση αυτή που ετοίμαζα και ήθελα να τη στολίσω με ένα κομματάκι της γης μας, αληθινό και όμορφο... όπως είναι η χρυσαφένια μαργαρίτα και το δροσερό κλαράκι με τις πασχαλίτσες τους...
Αρμονία οφθαλμών και ψυχής οι εικόνες αυτές!! κάντε κλικ επάνω να τις απολαύσετε.
Τον ευχαριστώ για πολλοστή φορά!
:))
.