Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

17 Νοέμβρη 2012... ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ...




Πάμε κι εμείς στην αυλή του φθινόπωρου
πίσω απ' τα πετρωμένα στάχια του καλοκαιριού
πάμε κι εμείς στα παιδιά που κοιμήθηκαν
κάτω απ' τα ματωμένα νύχια του περιστεριού...


Μόνον αυτό το τραγούδι σήμερα μου έρχεται στο νου, κυρίως για τον τίτλο του. 
Σήμερα όλη αυτή η ιστορία του Πολυτεχνείου, όπου άδικα σκοτώθηκαν άνθρωποι και βασανίστηκαν παιδιά, στο όραμα μιας ελεύθερης δημοκρατικής πατρίδας, δεν ήταν παρά ένα μεγάλο στημένο παιχνίδι για να ξεπλυθούν με τη μεταπολίτευση και να επιστρέψουν από τα "εξωτερικά" όπου "δούλευαν" οι γόνοι των πάλαι ποτέ δοσίλογων προκειμένου σήμερα να παριστάνουν τους "σωτήρες" μας, μέσα στα ερείπια της καταστροφής που αυτοί επέφεραν! 
Ναι σήμερα βιώνουμα πραγματικά "ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ" ...
Και όταν κάποτε δάκρυζα ακούγοντας τη φωνή της Μαρίας Δαμανάκη "Εδώ Πολυτεχνείο... εδώ πολυτεχνείο... λαέ της Ελλάδας...", σήμερα κλείνω τ' αυτιά μου και ριγώ μπροστά στην τόση υποκρισία και συμφεροντολογία!!

Ξεπουληθήκαμε πλέον ολοσχερώς! Και λυπάμαι για τα παιδιά μας που τους στερήσαμε το "όραμα" που πρέπει να έχει ο κάθε άνθρωπος στη ζωή του...

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

Πατρίδες νυχτωμένες...


 

Μάκρυνε η θύμηση,
και θόλωσε η σκέψη.
Αφανίστηκαν οι μορφές
στο πέρασμα της λησμοσύνης
και πνίγηκαν οι απαντοχές
στο χείμαρο της ατέλειωτης οργής.

Αγάπες μακρινές
Ψεύτικα φτιασιδωμένες υποσχέσεις.
Ξεθώριασαν πια…
Και σαν κατακάθι στον καφέ
πίκραναν τα χείλη

Η γεύση στυφή
κι η ματιά υγρή.
Άρνηση και εγκατάλειψη.
Μάταια παλεύεις
ελπίδα να βρεις.
Να γατζωθείς δεν έχει χαρακιά
στου πόνου τον απόκρημνο βράχο…

Ζωή δυσβάσταχτη
σε πόλεις ρημαγμένες
Σκοτεινιά τα βλέμματα
σε πατρίδες νυχτωμένες
Βαριά η μυρωδιά της προδοσίας
Και του προδότη η θωριά
Θάνατος…
 

Είναι φριχτό να μένεις μόνος στη ζωή ...?

Η ζωή καμιά φορά σε βάζει σε δικό της δρόμο και τον ακολουθείς θέλοντας και μη... μέχρι να σε βγάλει στο ξέφωτο...   Χάθηκα από εδώ λό...