Eίναι η ζωή μας μέρα που περνά...

Η φωτογραφία είναι του @φίλου μου του ηλιογράφου

Χθες γιόρτασα τα γενέθλια ενός καλού @φίλου...
Σήμερα η θλίψη για δύο απρόσμενους θανάτους ήρθε και φώλιασε στην ψυχή μου...
Δεν είναι οι άνθρωποι που "έφυγαν"... αυτό που με πικραίνει μόνο...
Είναι αυτό το ρίγος της απέραντης μοναξιάς που νοιώθεις όταν ο θάνατος ... φτερουγίζει στη ... γειτονιά σου... ανάμεσα στους φίλους σου, στους συναδέλφους σου, στους πιο δικούς σου ανθρώπους κάποτε...
Είναι το ρίγος που νοιώθεις όταν σ' αγγίζει με την παγερή φτερούγα του...
Ο Δημήτρης "έφυγε" χθες βράδυ... ήταν ένας καλός συνάδελφος, κι η είδηση του χαμού του ήταν μαχαιριά για όλους μας...
Ο Κώστας, σήμερα έμαθα ότι "έφυγε" πριν λίγες μέρες, νομικός κι αυτός, παλιός αγαπημένος φίλος, που μου στάθηκε με πολλή αγάπη και υπομονή στα πρώτα μου βήματα στη δουλειά μου... Γι αυτόν πόνεσα πιο πολύ... Ήταν ένα κομμάτι αγαπημένο της ζωής μου... και φεύγοντας το πήρε μαζί του...
Είχαμε χαθεί τα τελευταία χρόνια... δεν επικοινωνούσαμε... όμως μάθαινε για μένα και εγώ μάθαινα για κείνον, από κοινή μας φίλη, ήξερα ότι είχε προβλήματα υγείας, που όμως έλεγαν ότι τα είχε ξεπεράσει...
Η είδηση του θανάτου του, ήρθε να μου θυμίσει ότι οι άνθρωποι δεν είμαστε παρά μόνον κομπάρσοι του θεάτρου της ζωής... ο καθένας πρέπει να παίξει το ρόλο του... και μετά να αποχωρήσει, από τη σκηνή, μόλις ο ρόλος αυτός τελειώσει...
Οι ρόλοι του Δημήτρη και του Κώστα μάλλον ήταν σύντομοι και τέλειωσαν γρήγορα...
Ως εδώ ήταν... έφυγαν αθόρυβα βυθίζοντας στο πένθος τους αγαπημένους τους ανθρώπους...

Το δειλινό γι' αυτούς έφθασε και η δύση τους αγκάλιασε γλυκά για να τους αναπαύσει...
Σαν τα Δειλινά της Μαρίας Πολυδούρη

Περνάει εμπρός μας η μέρα
σημάδι φωτεινό.
Και πάντα έτσι μας βρίσκει
απάντεχο από πέρα
βαρύ το δειλινό.

Το φως σου θα στερέψεις
ελπίδα μας χρυσή
θα σε σιμώσουν οι ήσκιοι
κι έτσι μοιραία θα γνέψεις
στο δειλινό και σύ...

Δυό δάκρυα και αυτό το αφιέρωμα σε δύο νέους ανθρώπους που η ελπίδα τους, έγνεψε στο δειλινό τόσο αναπάντεχα...
.

Η Αίγυπτος "μανδρόσκυλο" του Ισραήλ?

Οι φίλοι Angus και Kirstie που ζουν μόνιμα στη Σκωτία και ασχολούνται εθελοντικά με τη σκωτσέζικη προ-παλαιστινιακή οργάνωση διατηρούν ένα πολύ όμορφο blog το οποίο ενημερώνουν καθημερινώς με λεπτομέρειες για το τί ακριβώς συμβαίνει στη Γάζα!
Σήμερα λάβαμε ένα email από τη φίλη τους Eleni S <lnesidi@hotmail.com> η οποία μας πληροφορεί ότι αυτή τη στιγμή οι δύο φίλοι βρίσκονται στο Κάιρο μαζί με άλλα γκρουπ από τη Γαλλία, Ισπανία και Ελλάδα και διαδηλώνουν κατά του πολέμου, υπέρ των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων και κατά των εγκλημάτων κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως συμβαίνουν αυτή τη στιγμή εκεί! Σχεδίαζαν να περάσουν στη Γάζα και να συμμετέχουν σε ειρηνική διαμαρτυρία εκεί, όπως και να μιλήσουν με τους Παλαιστίνιους και κατόπιν να ενημερώσουν και να αφυπνίσουν και να κινητοποιήσουν όσο περισσότερο γίνεται.

Ωστόσο, βρίσκονται ακόμα καθηλωμένοι στο Κάιρο, παρακρατούμενοι από την αιγυπτιακή αστυνομία καθώς τους εμποδίζουν να συνεχίσουν τις διαδηλώσεις.

Η φίλη τους Ελένη, που ζει στο Εδιμβούργο της Σκωτίας μας παρακαλεί να αναδημοσιεύσουμε το θέμα, για να μάθει ο κόσμος τι γίνεται εκεί κάτω και πόσο δύσκολο είναι να βοηθήσει κανείς τον Παλαιστινιακό λαό, αφού οι Ισραηλινοί έχουν τα πιστά μαντρόσκυλά τους που δεν επιτρέπουν την προσέγγιση στη Γάζα κανενός ανεπιθύμητου εθελοντή και ακτιβιστή!!
Επιβεβαίωσα την είδηση και την αναδημοσιεύω.

Αξίζει να προσέξουμε το παρακάτω:
Η απόφαση της 85χρονης Αμερικανοεβραίας επιζώσας του Ολοκαυτώματος Χέντι Επστάιν να ξεκινήσει από χθες απεργία πείνας μπροστά στο κτίριο της αποστολής των Ηνωμένων Εθνών στην αιγυπτιακή πρωτεύουσα διαμαρτυρόμενη γι' αυτό το «Μαμνούα» ανακοινώθηκε το βράδυ από τους διοργανωτές του «Gaza Freedom March». Η ίδια αμέσως μετά δήλωσε: «Δεν το έχω ξανακάνει και δεν ξέρω πώς θα αντιδράσει το σώμα μου, αλλά θα κάνω ό,τι χρειάζεται».

Τα λόγια περιττεύουν! Μπράβο της!!

Nα τα εκατοστήσεις Άλκη!!

Ο φίλος μου ο @Ανεμος χθες είχε γενέθλια...
Την ανάρτηση αυτή του τη χρώσταγα...
Όμως χθες λόγω του σημαντικού θέματος της Παλαιστίνης, τα γενέθλια του αγαπημένου μου Άλκη θα φάνταζαν ασήμαντα...
Έτσι σήμερα, που κι ο ίδιος το θυμήθηκε να κάνει αναφορά στο δικό του μπλογκ, για να ευχαριστήσει τους πολυάριθμους διαδικτυακούς του φίλους που του ευχήθηκαν από την καρδιά τους, του αφιερώνω και εγώ μερικά τριαντάφυλλα από την ανθοδέσμη που έλαβα στα δικά μου γενέθλια, την Άνοιξη και του εύχομαι:
Πάντα η ζωή του να είναι μία διαρκής άνοιξη, όπου θ' ανθίζουν τα όνειρα και οι προσδοκίες του και οι συνεχείς αγώνες του, για ό,τι καλύτερο μας αξίζει, θα παίρνουν σάρκα και οστά...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΑΛΚΗ!
ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ, ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ!
ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΧΗΤΙΚΑ!!
ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΑΞΙΖΕΙΣ!!

ΚΑΙ ΜΗ ΞΕΧΝΑΣ:
"Μπορεί τα προβλήματα της ζωής να είναι μεγάλα και σοβαρά, η ζωή μας όμως είναι μικρή και αστεία"!!!
:))

Σύμπτωση: Την ίδια μέρα έχει γενέθλια και ένα άλλο αγαπημένο μου πρόσωπο, ο αδελφός μου, στον οποίο φυσικά ευχήθηκα live!

Και ένα κομμάτι αγαπημένο μου, που πάντα έπαιζε στα δικά μου πάρτυ των γενεθλίων...
αφιερωμένο σε σένα φίλε μου!
"el condor passa"
.

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Kαι εδώ η αυθεντική του εκτέλεση.

Εκεί που μας χρώσταγαν μας πήραν και το βόδι!!

Μετά από επανειλημμένες αναρτήσεις των blogs, απάντησε η ΓΣΕΕ για τα χρήματα του Τηλεμαραθώνιου για τα παιδιά της Γάζας

Διαβάστε την απάντηση του sibilla-σίβυλλα στο "μάγκα" συνδικαλιστή της ΓΣΕΕ!

Τι ήθελε δηλαδή?
Να μη ρωτάμε που πήγαν τα χρήματα του τηλεμαραθώνιου?
Ο τρόπος της απάντησής του χαρακτηρίζει το ήθος και το ύφος του ανθρώπου που ηγείται μάλιστα της ΓΣΕΕ!!
Εγώ μόνο λυπάμαι μπορώ να πω...
.
UPDATE:
Τρίτη 29/12, 6.00 μμ: Διαδήλωση έξω από την ισραηλινή Πρεσβεία!

Σβήνουμε τα φώτα σήμερα 8-9 το βράδυ...

Πέρισυ η Παλαιστίνη βίωνε τη φρίκη του άνισου πολέμου...
Φέτος βιώνει τον αποκλεισμό και το εμπάργκο όλων των πολιτισμένων "δημοκρατών" δορυφόρων της Αμερικής και του κράτους του Ισραήλ....

Για τα δολοφονημένα, μα και για τα ορφανεμένα παιδιά του λαού αυτού, που δεν είναι παρά μόνο παιδιά, αθώα και άκακα, που έτυχε να γεννηθούν στη χώρα του αιώνιου πολέμου και της φρίκης...
Ας αφήσουμε για λίγο την καταναλωτική μας μανία.. και ας σβήσουμε τα πολύχρωμα λαμπιόνια μας, για μία μόνο ώρα, σήμερα το βράδυ, 27 Δεκεμβρίου και ώρα 8 με 9 ...
Έτσι απλά για τη θύμησή τους, μα και για να ζητήσουμε από το σπλαχνικό πνεύμα των Χριστουγέννων να αγκαλιάσει με την αγάπη του και τα παιδιά αυτά... που ακόμη κι αν θέλουν να τα λένε παιδιά ενός άλλου θεού, για μένα είναι κι αυτά άγγελοι του ενός και μοναδικού συμπαντικού θεού!
Τους το χρωστάμε... αφού δεν τους δώσαμε τη βοήθεια που τους υποσχεθήκαμε, υπακούοντας στους ...σκληρούς αφέντες μας!

Ας μείνουμε για λίγο στο σκοτάδι και ας σκύψουμε με περίσκεψη, στον πόνο ενός λαού, που δοκιμάζεται με γενοκτονία, γιατί επιμένει να ζητάει ...πατρίδα!!

«Οδοιπορικό» μέσα στη Γάζα, στη διάρκεια των βομβαρδισμών (13-19 Γενάρη 2009), μαζί με τους απροσκύνητους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»

UPDATE:

Θυμήθηκαν σήμερα τη μεγαλύτερη ναζιστική σφαγή του πλανήτη, το Ολοκαύτωμα της Γάζας (12:00)

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ... ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!

Το έχω ξαναγράψει... Τα Χριστούγεννα δεν είναι και η καλύτερη μου γιορτή...
Ίσως δεν είναι καν γιορτή για μένα...
Μόνο άγχος... κούραση και μελαγχολία!
Και κάθε χρονιά και χειρότερα...
Φέτος ούτε καν στα μαγαζιά δεν πήγα... Μόλις σήμερα το απόγευμα έκανα τα άκρως απαραίτητα ψώνια... για ένα φαγητό της προκοπής αύριο... μια και δεν θα δουλεύουμε... και κάποια μικροδωράκια στους πολύ αγαπημένους... της ζωής μου.
Ούτε φέτος στόλισα δένδρο! Απλά μερικά φωτάκια πάνω σε μια γλάστρα στο σαλόνι...
Έχω την αίσθηση ότι γενικά υπάρχει μια διάχυτη ακεφιά γύρω μας... Μπροστά μας:
Τα ελλείμματα και οι μαύρες τρύπες στα δημόσια ταμεία...
Τα μέτρα που λήφθηκαν και τα μέτρα που θα ληφθούν τις επόμενες μέρες σε βάρος μας για το κλείσιμο αυτών των ελλειμμάτων...
Τα άδεια μαγαζιά στην αγορά...
Τα σκουπίδια στο κέντρο που ακόμη η μπόχα τους είναι εκεί...
Πέρισυ τέτοιο καιρό το Ισραήλ τουφέκιζε τη ζωή στην Παλαιστίνη.
Φέτος η Παλαιστίνη αργοπεθαίνει από το ασφυκτικό εμπάργκο που όλοι μας υπό την αιγίδα της Αμερικής και του Ισραήλ της κάνουμε! Η βοήθεια που συγκεντρώσαμε από το Φεβρουάριο του 2009 δεν έφθασε ακόμη στον προορισμό της!!!
Η αξιοκρατία και η διαφάνεια που μας υποσχέθηκαν και η αξιοκρατία και η διαφάνεια που μας έδωσαν...

Η ιθαγένεια που θα δοθεί στους μετανάστες δεύτερης γεννιάς και η κατώτατη σύνταξη των 700 Ευρώ που θα δοθεί στους Βούλγαρους και Ρουμάνους μετανάστες, με ένα έτος εργασίας, στη χώρα μας, όχι δεν με παρηγορεί! Έμαθα να ζω στην καχυποψία και κάθε μέτρο δήθεν ανθρωπιστικό που παίρνουν, μου φαίνεται ύποπτο και πονηρό...

Βλέπετε σκέφτομαι και τον πατέρα μου, που έλιωσε στα πόδια του, να δουλεύει 35 χρόνια για να πάρει μία σύνταξη μόλις 850 Ευρώ!!
Και τη μάνα μου, που έστειλε και γιό στον ελληνικό στρατό και μια ζωή νοικοκυρά να μεγαλώνει τα παιδιά της για τη μάνα Ελλάδα, χωρίς μία δραχμή από τη "μάνα" αυτή, στα γεράματά της, που αν δεν ήταν τα παιδιά της, ούτε τους γιατρούς της δεν θα είχε να πληρώσει... γιατί το ΙΚΑ που είναι ασφαλισμένη... καταλαβαίνετε τι σημαίνει...
Η ελπίδα της καλύτερης ζωής με τη νέα κυβέρνηση, που πριν γεννηθεί άρχισε να ξεψυχάει...

Σας μαύρισα Χριστουγεννιάτικα το ξέρω... μα πως να γιορτάσεις με όλες αυτές τις σκέψεις??

Παρόλα αυτά ξέρω είναι σημαντικό να γιορτάζει κανείς τα Χριστούγεννα.
Είναι γιορτή αρχαία, προχριστιανική, που συνδέεται με το φως και το σκοτάδι, με το θάνατο και την αναγέννηση. Το αειθαλές έλατο που κρατιέται πράσινο δεν έχει σχέση με το Χριστό ούτε και η ημερομηνία που ήταν τα γενέθλια του Μίθρα, του θεού του φωτός και της σοφίας.
Είναι λοιπόν τα Χριστούγεννα μια γιορτή συμπαντική και οικολογική που ξαναθυμίζει στους ανθρώπους, και κυρίως σε μας τους κατοίκους των απάνθρωπων πόλεων, ότι η Γη είναι ζωνταντή, έχει κανόνες και κύκλους που πρέπει να τους σεβόμαστε, που οφείλουμε να συμμετέχουμε σεμνά με τις προσφορές μας και τις προσπάθειές μας στην υπέρβαση της ρουτίνας και της σκληρής καθημερινότητας μας, στις τελετές ευγνωμοσύνης προς τη μάννα Γη που μας κρατά ακόμη στην αγκαλιά της... παρά τα όσα της έχουμε κάνει!!

Γι' αυτό παρ' όλες τις αντιξοότητες, παρόλη την ακεφιά και τους φόβους για τα δύσκολα που έρχονται... θα ευχηθώ σε όλους εσάς τους αγαπημένους @φίλους που επί δύο συνεχή χρόνια (ναι στις 4 Δεκεμβρίου τούτο το μπλογκάκι έκλεισε τα δύο του χρόνια, άσχετο αν ξέχασα να του κάνω γενέθλια), @ταξιδεύετε μαζί μου, σ' αυτό το @ταξίδι των σκέψεων και των συναισθημάτων μου:

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, με υγεία, χαρά, αγάπη και δημιουργικότητα!!
Και πάνω απ' όλα με ΕΙΡΗΝΗ για όλο τον κόσμο!
Και ψωμί για τους πεινασμένους όλης της γης!
Και ευσπλαχνία για τα αδύναμα πλάσματα του κόσμου όλου!!
ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ @ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ!!
.

Αχ μη κλαις...

Από το παράθυρο έμπαινε ο ήχος μιας αόριστης θλίψης...
Κοιτάγαμε τότε το μεγάλο φεγγάρι. Σωπαίναμε. Οι σκιές μας χάνονταν στα βάθη του χρόνου, ως τα βάθη της ηλικίας μας. Δεν φεύγω είπες, δεν ήμουν, δεν είμαι. Πάντα βρισκόμουν ανυπολόγιστα μακριά...
Το σφύριγμα του τραίνου, μαχαιριά που σκίζει τα σωθικά... για μια στιγμή τη ματιά σου σκοτεινιάζει η θύμηση... τότε που εκείνος έπρεπε να φύγει... τότε που εκείνος έπρεπε να μοιράσει τη λύπη στα δυο και να σ' αφήσει παίρνοντας μαζί του, για πάντα το μερίδιο που του αναλογούσε...
Εσύ έμεινες... για να θυμάσαι, να πονάς, να ονειρεύεσαι πως κάποτε θα πας να τον βρεις... για να πετάξετε ενωμένοι... σε έναν ουρανό μιας κοινής πατρίδας... που θα χωρά μόνο την αγάπη και δεν θα έχει περίσσευμα χώρου για τα μίση των ανθρώπων...
Τα χρόνια πέρασαν... τα όνειρα μαράζωσαν... η ζωή σε παρέσυρε στο ρεύμα της και σήμερα ζευγαρωμένη με έναν άνδρα που δεν ξέρεις αν αγαπάς, δεν ξέρεις αν θέλεις να σ' αγαπά... δεν ξέρεις αν θα συνεχίσεις το ταξίδι μαζί του...

Κρατάς σφιχτά το χεράκι της μικρής σου κόρης... και ελπίζεις... χωρίς να ξέρεις τι... Το βλέμμα του παιδιού πικρό, θλιμμένο και τα χειλάκια του σφιγμένα για να μη κλάψουν... Λυπάται γιατί λυπάσαι, κλαίει γιατί κλαις και συμπονά τον άνδρα που αφήνεις... λες και ξέρει ότι αυτός είναι η ζωή σου... κάνει προσπάθεια να του χαμογελάσει... νοιώθει ότι πρέπει να τον παρηγορήσει... τα μωρά έχουν ένστικτο... νοιώθουν τη μάνα...
Τώρα ξέρεις καλά πως άλλοι ορίζουν τις τύχες των ανθρώπων, άλλοι ορίζουν την ευτυχία των αγαπημένων... κι η ζωή είναι μια ετεροχρονισμένη διαδρομή... Μια διαδρομή που ποτέ δεν βρίσκεις το σωστό timing και πάντα τρέχεις να προλάβεις εκείνο που δεν έζησες... Ένας διαρκής χωρισμός από όσα αγάπησες, από όσα πόθησες και μ' όλη τη δύναμη της ψυχής σου λαχτάρισες, από όσα έλπισες, από όσα με μανία αναζήτησες... Ένας αδυσώπητος χωρισμός, με καρδιές κομμένες στα δυο...



Ο ένας μένει πίσω στους σταθμούς και στα λιμάνια να αποχαιρετά και ο άλλος μετανάστης ή πρόσφυγας, ή απλά γιατί ανήκει αλλού, παίρνει την ελπίδα μαζί του και φεύγει... φεύγει χωρίς τη θέλησή του, για μια χώρα άγνωστη σ' αυτόν, που τώρα θα είναι ο ακούσιος και αφιλόξενος προορισμός του ή για μια ζωή, που ο ίδιος δεν θα ζει...
Σφίγγεις τα χείλη... θέλεις να κλάψεις... προσπαθείς να χαμογελάσεις... μα το μόνο που καταφέρνεις είναι να γεύεσαι την αλμύρα της βροχής που πλημμύρισε το βλέμμα σου...
Πάντα τα πρέπει σου έπνιγαν τα θέλω σου, η καρδιά σου υποχωρούσε στα προστάγματα της λογικής και τώρα στα μέσα της διαδρομής σου αναμετράς τις χαμένες ευκαιρίες σου, αναμετράς τις απώλειές σου, νοιώθεις σαν ένα πλοίο που δεν έφθασε ποτέ στο λιμάνι του προορισμού του, σαν ένα πλοίο που μόνο θαλασσοδάρθηκε στους ωκεανούς και πάντα έβγαινε σε λάθος μπάρκα!
Και σε λίγο θα σκουριάζει σε ένα ξεχασμένο καρνάγιο...
Τον κοιτάς για τελευταία φορά, δεν αντέχεις τον πόνο που σφράγισε το πρόσωπό του...
Η απελπισία, η απόγνωση, το απόλυτο μηδέν της ζωής του... είναι εκεί, μπροστά του, έτοιμο να τον καταπιεί... μόλις εσύ του γυρίσεις την πλάτη και να τον ρίξει στο σκοτάδι που μόνον οι νεκροί γνωρίζουν...
...Αν χαθείς ξανά στης καρδιάς το μαχαλά...
Το τραγούδι ξεχύνεται και κατακλύζει την ακοή, το μυαλό, την ψυχή... βάλσαμο γλυκό... θα 'μαι δίπλα σου εγώ... χάρτης που διψώ το μελάνι της πορείας σου να πιω...
Στίχοι μάταιοι, αχ μη κλαις... τα ντουμάνια στου τραίνου τις γραμμές σου δείχνουνε το χθες, θες δεν θες... Στα λιμάνια των φάρων οι ριπές, ανάψανε φωτιές...
Αχ μη κλαις...

Υ.Γ. Το ποστάκι αυτό εμπνεύστηκα από την ανάρτηση του @Άνεμου, πριν κάμποσο καιρό

"Στους σταθμούς των τραίνων ποτέ μην κοιτάς πίσω. Είναι σαν να αφήνεις μια υπόσχεση"

Και το αφιερώνω σε όλους όσους έζησαν τον αθέλητο χωρισμό και βίωσαν την ανείπωτη θλίψη του.
.