Ένα δώρο από ένα @φίλο που μόλις παντρεύτηκε!

Ο αγαπημένος φίλος και @γείτονας Takiz μόλις παντρεύτηκε!
Και πήγε ταξίδι με την αγαπημένη του!!
Και έφερε δώρα για μας!!
Ναι αντί να του πάμε δώρα έφερε εκείνος σε μας!!
Το δικό μου δώρο είναι αυτό που βλέπετε!!!
Ένα ανθισμένο μπαλκόνι!!!!
Το πήρα και το στόλισα εδώ στο @σπιτικό μου!
Θέλω να σας το δείξω!!
Μ' άρεσε τόσο μα τόσο πολύ!!

Τυχεροί όσοι σε γνωρίζουν φίλε μου Τάκη και εμείς που είμαστε @εδώ και πολύ περισσότερο οι άνθρωποι που χαίρονται την ανθρωπιά σου εκεί έξω!!
Βλέπεις εσύ ξέρεις ότι:

"Η αληθινή ευτυχία έγκειται όχι σ' εκείνο που παίρνουμε αλλά σ' αυτό που έχουμε την ευτυχία να μπορούμε να δώσουμε"!!!!!

Να είσαι καλά Τάκη μου και να ζήσεις μια ζωή όπως την ονειρεύτηκες κοντά στον άνθρωπο που επέλεξες για σύντροφο σου!!! Το αξίζεις!!!
.

Τι σας έλεγα;; ότι πάμε κατά διαόλου;;...

Η είδηση της ημέρας::
Αστυφύλακας πορτοφολάς!!

Ναι το είδαμε κι αυτό!!
Ο 22 χρονος αστυφύλακας, ως μέλος πληρώματος περιπολικού στο οποίο επέβαιναν δύο ακόμη νεαροί αστυνομικοί, σταμάτησε έναν αλλοδαπό που επέβαινε σε μοτοσυκλέττα για έλεγχο. Με το πρόσχημα του ελέγχου άνοιξε το σακίδιο και του αφαίρεσε ταχυδακτυλουργικά 600 ευρώ.
Μετά από καταγγελία του αλλοδαπού σε έρευνα που έγινε στον αστυφύλακα βρέθηκαν πάνω του 450 Ευρώ ενώ άλλα 200 βρέθηκαν στην τουαλέτα της υπηρεσίας όπου ομολόγησε ότι τα έρριξε ο ίδιος για να μην ...ενοχοποιηθεί!!!! Εκτός της ποινικής διαδικασίας κινήθηκε και η διαδικασία για την πειθαρχική του δίωξη!!
Είμαι περίεργη ποια θα είναι η πειθαρχική του τιμωρία;;
Πρόστιμο κάποιων δεκάδων ή εκατοντάδων Ευρώ, προσωρινή αργία ή οριστική παύση;;
Εσείς τι πιστεύετε;;
Προσωπικά θεωρώ ότι τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν θέση στο σώμα της Αστυνομίας!!!
Πώς είναι δυνατόν σ' αυτόν να εμπιστευτεί η πολιτεία τη φύλαξη των πολιτών της;;;;
Η απόδοση δικαιοσύνης επιτάσσει την οριστική του απόταξη!
Και ας ακούγομαι αυστηρή!

Θυμήθηκα το μύθο του Πρωταγόρα που νομίζω ότι πραγματικά και σήμερα αποδίδει την αιτία για την κατάσταση που βιώνουμε σε μία πολιτεία χωρίς Δικαιοσύνη και χωρίς Ντροπή, που είναι η ατιμωρησία!!

Όταν έπλασαν οι Θεοί τα ζωντανά όντα, ανέθεσαν στον Προμηθέα και τον Επιμηθέα να τα στολίσουν και να τους μοιράσουν τις πρέπουσες στον καθένα ιδιότητες. Ο Επιμηθέας όμως, κατάφερε τον Προμηθέα να τον αφήσει να κάνει αυτός τη διανομή κι άρχισε να εφοδιάζει το κάθε γένος με τις δυνάμεις και τα όργανα που θα εξασφάλιζαν την επιβίωσή τους. Επειδή όμως δεν ήταν πολύ σοφός καταξόδεψε χωρίς να το πάρει είδηση τις ιδιότητες στα άλογα ζώα. Του έμεινε ακόμα ανεφοδίαστο το γένος των ανθρώπων και δεν ήξερε τι να κάνει. Απάνω σ' αυτό το αδιέξοδο, λοιπόν έρχεται ο Προμηθέας να επιθεωρήσει την κατανομή και βλέπει τα ζώα να τα έχουν όλα ταιριαστά και τον άνθρωπο τον βλέπει γυμνό και ανυπόδητο, χωρίς στρωσίδι και όπλο. Τον λυπήθηκε και τρέχει μπαίνει στα κρυφά στο κοινό εργαστήρι της Αθηνάς και του Ήφαιστου, κλέβει τις τέχνες με φωτιά του Ηφαίστου και τις άλλες της Αθηνάς και τις δίνει στον άνθρωπο. Γι' αυτό κατηγορήθηκε ύστερα για κλοπή. Κι επειδή ο άνθρωπος κρατεί από θεϊκή μοίρα πρώτα -πρώτα ένεκα της συγγέννειας προς το θεό μόνος από τα ζώα πίστεψε σε θεούς και προσπαθούσε να ιδρύσει βωμούς και αγάλματα θεών. Έπειτα κατόρθωσε να διαρθρώσει με τη γνωστή τέχνη, φωνή και λέξεις και βρήκε κατοικίες και ενδύματα και υποδήματα και στρωσίδια και τροφές από τη γη. Έτσι εφοδιασμένοι οι άνθρωποι στην αρχή, κατοικούσαν διασκορπισμένοι κι όπως δεν υπήρχαν πόλεις καταστρέφονταν από τα θηρία γιατί παντού και πάντα ήταν ασθενέστεροι από αυτά ...και γιατί δεν είχαν ακόμα την πολιτική τέχνη που μέρος της ήταν η πολεμική. Επιδίωκαν λοιπόν να συγκεντρωθούν πολλοί μαζί και να εξασφαλίσουν τη σωτηρία τους, χτίζοντας πόλεις. Όταν όμως μαζεύονταν, αδικούσαν ο ένας τον άλλο γιατί δεν είχαν την πολιτική τέχνη, ώστε πίσω πάλι σκορπίζονταν εδώ κι εκεί και καταστρέφονταν.
Τη δύσκολη εκείνη ώρα τους έσωσε ο πατέρας των θεών και ανθρώπων, ο ΖΕΥΣ. Έτσι καθώς πάνε αυτοί -στοχάστηκε- το γένος τους θα εξαφανιστεί και για να τους σώσει από τη βέβαιη καταστροφή στέλνει τον Ερμή να φέρει στους ανθρώπους την ΑΙΔΩ και τη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.



Ρωτά λοιπόν ο Ερμής το Δία με τι τρόπο να δώσει την ΑΙΔΩ και τη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ στους ανθρώπους, να τις μοιράσει και αυτές όπως έχουν μοιραστεί οι ΤΕΧΝΕΣ;
-Τούτες έτσι έχουν μοιραστεί, ένας που ξέρει την ιατρική είναι αρκετός για πολλούς που δεν την ξέρουν, έτσι και οι άλλοι τεχνίτες. Και τη δικαιοσύνη λοιπόν και τη ντροπή έτσι να τις βάλω μέσα στους ανθρώπους ή να τις μοιράσω σε όλους;

-Σε όλους είπε ο Ζεύς και όλοι να έχουν το μερδικό τους, γιατί δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν πόλεις, αν λίγοι μόνο μετείχαν σ' αυτά (στη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και στη ΝΤΡΟΠΗ), όπως στις άλλες τέχνες.

-Και να βάλεις ΝΟΜΟ από μέρους μου, όποιον δεν είναι ικανός να μετέχει στη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και στη ΝΤΡΟΠΗ να τον σκοτώνουν ως αρρώστια για την πόλη!


Δεν θα πω ότι πρέπει να εφαρμόζουμε και σήμερα το νόμο του ΔΙΑ και να σκοτώνουμε ως πάσχοντες από αρρώστια πόλης εκείνους που δεν μετέχουν στη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και στη ΝΤΡΟΠΗ!!
Αλλά τουλάχιστον βρε αδελφέ όχι και να τους διορίζουμε αστυνομικούς και δικαστές!!
Και αν τους διορίσουμε κατά λάθος, τότε να τους παύουμε αμέσως!!
.

Υπάρχει κάτι από το οποίο δεν έχουμε ξεμείνει στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια;;

Διάβασα σήμερα εδώ

«Στον αέρα» δρομολόγια ιδιωτικών λεωφορείων που μεταφέρουν μαθητές

Ανεκτέλεστα κινδυνεύουν να μείνουν τα δρομολόγια των ιδιωτικών πούλμαν, που καθημερινά τόσο στον Πειραιά και τους όμορους δήμους, όσο και στα νησιά του Αργοσαρωνικού, μεταφέρουν 2.600 μαθητές.
Σύμφωνα με τη Νομαρχία Πειραιά, «αιτία είναι η έλλειψη κονδυλίων από τα υπουργεία Οικονομικών, Εσωτερικών και Παιδείας, τα οποία χρωστούν συνολικά στους ιδιώτες μεταφορείς 2.800.000 ευρώ, με αποτέλεσμα οι μεταφορείς να απαιτούν για την τρέχουσα σχολική χρονιά υπέρογκα ποσά, τα οποία όμως δεν διαθέτει η Νομαρχία».
Έμψυχο και άψυχο υλικό λείπει από τα σχολεία μας και τα εκπαιδευτικά ιδρύματά μας γενικά, σε σημείο που αυτά αναστέλλουν τη λειτουργία τους,
από τη Δικαιοσύνη, από τα δημόσια έργα, από τα νοσοκομεία μας,.. από... από...
Οι φαρμακοποιοί απειλούν με καταγγελία των συμβάσεών τους με τα Ταμεία του Δημοσίου γιατί δεν εξοφλούνται...

Θα μου πεις ότι εδώ και οι Τράπεζες ξέμειναν από ρευστότητα!!
Όμως γι' αυτές βρέθηκε άμεσα η λύση σε 28 δισ ευρώ!!
Για τους μαθητές όμως;;;
Ούτε δεκάρα τσακιστή!!

Το παρακάτω σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη, νομίζω τα λέει όλα για τις ελλείψεις στα νοσοκομεία μας!!

Τελικά υπάρχει κάτι από το οποίο δεν έχουμε ξεμείνει σ' αυτή τη Χώρα;;;
Γιατί φοβάμαι ότι ξεμείναμε από όλα, και κυρίως από φιλότιμο!!!
.

Πόσο αδύναμοι είμαστε άραγε, μπροστά στην ανθρώπινη θηριωδία;;

Ανατριχίλα με διαπέρασε για άλλη μια φορά...

Αδυνατώ πλέον και να σκεφτώ...

Είναι παιχνίδι η φρίκη για να περάσεις διασκεδαστικά ένα απόγευμα;;



Ποιοί είναι αυτοί οι άνθρωποι;;
Μεγαλώνουν παιδιά;;

Μου φαίνεται πλέον απαράδεκτα ειρωνικό να εκτυλίσσονται τέτοιες σκηνές και να διαπράττονται τέτοιες αποτρόπαιες πράξεις και εμείς, πίνοντας το καφεδάκι μας, να κουβεντιάζουμε για τις αιτίες και τις συνέπειες!

Δεν με παρηγορεί που η ευθύνη φαίνεται ότι δεν είναι συλλογική.
Δεν είναι άραγε;;

Μόνο η σιωπή ταιριάζει εδώ.
Γι' αυτό κι εγώ λοιπόν, δεν μιλάω πλέον.

Θα μιλήσω για άλλα πράγματα, για τα οποία ίσως να έχει μία ελάχιστη αξία αυτό που θα πω.
Για ένα απόσπασμα από το "Ταξιδεύοντας" του Καζαντζάκη:

Ο Χριστός παραγγέλνει: "Καταφρονάτε της γης και τ' αγαθά της. Πέρα από τα φαινόμενα είναι η ουσία, πέρα από την εφήμερη τούτη ζωή λάμπει η αθανασία". Ο Απόλλωνας στέκεται στερεά απάνω στο μάρμαρο και παραγγέλνει: "Αρμόνισε την καρδιά σου με τη γης, χαίρου γαλήνια τις εφήμερες στέρεες γραμμές, έξω από την αρμονία του νου σου είναι το χάος!!" Κι ο Βούδας με το βαθύ μαυλιστικό φιδίσιο μάτι μας κοιτάζει χαμογελώντας με το δάκτυλο στο στόμα και μας σούρνει στο χάος. Σήμερα μέσα στο τζαμί του Ομάρ, θέλοντας να πειθαρχήσω τις ανησυχίες της καρδιάς μου, μάχομαι να αρμονίσω ό,τι βαθύτατα στον κόσμο τούτον αγαπώ.

Χάσαμε την αρμονία του νου μας. Αποτύχαμε να ζούμε και τώρα απλά επιβιώνουμε!!!

.

Και μετά λέμε γιατί πάμε κατά διαόλου...

Δεν ξέρω αν εγώ είμαι η παράξενη, μήπως δηλαδή έχω παραξενέψει και δεν καταλαβαίνω τα καημένα τα βλαστάρια μας, τα σημερινά παιδιά μας καλέ, που βγαίνουν στη βιοπάλη και που νομίζουν ότι εκεί έξω είναι σαν την αγκαλιά της μανούλας τους και έχουν απαιτήσεις όλοι να τους ...υπηρετούν!!
Τι θέλω να πω;; ήξερα έναν γείτονα που όταν ο γυιός του, ο καλομαθημένος Νικολάκης, που μέχρι σήμερα στα 40 και βάλε παρέμεινε Νικολάκης, υπηρετούσε στο στρατό, σε μια μονάδα στη Θήβα, ο πατέρας κάθε πρωί πήγαινε το γυιό στη μονάδα και κάθε μεσημέρι τον έφερνε πίσω στο σπίτι τους στην Αθήνα.... Μιλάμε για παραφροσύνη... Δηλαδή πατέρας και γυιός υπηρετούσαν μαζί στο στρατό και ο πατέρας ήταν βέβαια, σαν να υπηρέτησε δύο φορές ο φουκαράς!!
Γιατί τα λέω τώρα αυτά;;
Ακούστε τι μου διηγήθηκε ένας γνωστός μου αξιωματικός της ΕΛΑΣ, ανώτερος που υπηρετεί στο επιτελείο για πολλά χρόνια.
Όπως ίσως, έχετε πληροφορηθεί πριν λίγες μέρες έγιναν οι τοποθετήσεις των νέων αστυφυλάκων που μετά διετή φοίτηση, με μισθό βεβαίως, αποφοίτησαν από τη Σχολή των Αστυφυλάκων.
Πάει λοιπόν ο πατέρας ενός απόφοιτου και βρίσκει το γνωστό μου τον αξιωματικό και τον παρακαλεί αν είναι δυνατόν και αν μπορεί να κάνει κάτι, κατά την τοποθέτηση του γυιού του να μην τον πάνε στα ΜΑΤ που τη θεωρεί επικίνδυνη υπηρεσία και εάν είναι δυνατόν να τον τοποθετήσουν σε κανένα τμήμα κοντά στον τόπο κατοικίας του, στο Πέραμα.
Πράγματι ο αξιωματικός κατάφερε ο γυιός του παραπάνω πατέρα να μην καταταγεί στα ΜΑΤ, όμως δεν κατάφερε να τον πάει και σε τμήμα της περιοχής του, αλλά σε ένα άλλο τμήμα στον Ασπρόπυργο.
Προχθές λοιπόν τον επισκέφτηκε ο πατέρας και τι του λέει;;

"Συγνώμη αλλά καλύτερα ήταν να τον πήγαιναν στα ΜΑΤ, εκεί που τον τοποθέτησαν είναι δύσκολο πώς θα μετακινείται να πηγαίνει στην Υπηρεσία του;;
Σήμερα ξύπνησε τον παππού τα χαράματα για να τον πάει!!!!!!!
Έτσι μας έρχεται να παραιτηθεί και να τα βροντήξει!!
(Σημειωτέον αν παραιτηθεί ένας νέος αστυφύλακας είναι υποχρεωμένος να πληρώσει αποζημίωση στο Δημόσιο, για τη διετή εκπαίδευση που του παρείχε και μάλιστα έναντι μισθού)!!!
Και συνέχισε με οργή: Άσε εκεί που τον πήγαν είναι όλο συμμορίες και κακοποιοί!!
Πώς θα τα βγάλει πέρα το παιδί;;;"

Κόκκαλο ο φίλος αξιωματικός!!!!!

Καλά ρε να μη σε πω μαλακοπατέρα!!! Το πρόβλημα της μετακίνησης του γυιού σου θα το επωμισθεί ο κάθε τρίτος;;; Αν έχεις πρόβλημα κάνε εσύ το μεταφορέα!!
Ή νοίκιασέ του σχολικό να τον μεταφέρει!!
Σε δουλειά θα πάει ο άνθρωπος!! Όχι στο νηπιαγωγείο!!!
Εμάς δηλαδή μας πάει στη δουλειά ο πατέρας μας ή η Υπηρεσία έστησε τα γραφεία της έξω από την πόρτα του σπιτιού μας, για να μην μπαίνουμε στον κόπο να ξυπνάμε το χάραμα και να παίρνουμε τα ΜΜΜ (ο Θεός να τα κάνει) για να τρέχουμε στα τρία σημεία του ορίζοντα για το μεροκάματο;;;!!!
Έλεος πια!!!
Αστυνομικός είναι ο γυιόκας σου φίλε, με κακοποιούς θα νταραβερίζεται αυτούς θα κυνηγά αφού αυτή είναι η δουλειά του!! Με τους καλοποιούς θα ασχολιόταν;;;
Τα έχω "παίξει" λέμε...
Ρεε που πάμε ρεεεε!!! που έλεγε και ο μεγάλος Αυλωνίτης!!!

.

Η ευτυχία στη ζωή: δυό φυλλαράκια δυόσμος....

Ο Άγιος Αυγουστίνος θεωρούσε ότι η ευτυχία δεν βρίσκεται κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής του ανθρώπου.

Σε κάθε εποχή θεωρήθηκε είτε ως αυταπάτη, δέλεαρ, ψευδαίσθηση, άπιαστο όνειρο, ακόμα και σύμπτωμα τρέλλας.


Σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη, η ευτυχία ορίζεται ως



"η πλήρης ευχαρίστηση και ικανοποίηση που αισθάνεται κάποιος από τη ζωή του".


Σύμφωνα με τον ψυχολόγο Μάρτιν Σέλιγκμαν η ευτυχία βρίσκεται στην επίγεια ζωή, μαθαίνεται και καλλιεργείται. Όλοι μπορούν να την αποκτήσουν.


Η "συνταγή" της απαιτεί ορισμένα βασικά συστατικά, κοινά σε όλους, συν κάποια άλλα της δικής μας επιλογής.


Όπως είπε και ο Εντ Ντίνερ, ψυχολόγος από το πανεπιστήμιο του Ιλινόις, στο Ουρμπάνα-Σαμπέιν,

"ο καθένας από μας είναι υπεύθυνος για την ευτυχία του".

Είναι άραγε;;;

Ο δρόμος προς την ευτυχία

Στο τραγουδάκι που ποστάρω σήμερα εγώ νομίζω ότι βρήκα ακριβώς αυτό που για μένα αντηχεί την έννοια της ευτυχίας, και κυρίως αυτό το ελάχιστο που μετέχει στη ζωή μας, σαν το χειμωνιάτικο ήλιο που ανατέλλει αργά και δύει νωρίς!

Η ευτυχία στη ζωή,

δυό φυλλαράκια δυόσμος

ένα ποτάμι είν' ο καημός,

μια θάλασσα ο πόνος!!

Αφιερωμένο στη γλυκειά @φίλη patsiouri που της αρέσει ο Βαγγέλης Κορακάκης (είναι δικό του το τραγουδάκι και το λέει ο Γαλανός) και
στον καλό μου @φίλο Αντώνη, που με βοήθησε να το ανεβάσω.






Get your own playlist at snapdrive.net!

.

Oι 7 αλήθειες της ζωής μου...

Έχει ψύχρα απόψε…
Είναι η ώρα της …φυγής σου.
Αυτής της φυγής που φεύγεις και δεν πας πουθενά…που το μυαλό δραπετεύει και την ώρα που οι ρόδες γυρνούν αυτό κάνει τη διαδρομή της ζωής σου από την αρχή… Και εσύ τρέχεις! Τρέχεις να ξεφύγεις από τα ταξίδια του μυαλού σου… Δεν τα αντέχεις…
Δεν θέλεις να ξαναβρεθείς στα ίδια μέρη που σε πόνεσαν. Μάταια!
Ξανά και ξανά γυρνάς εκεί όπου ξεκίνησες…

Κούμπωσες το μπουφάν μέχρι επάνω…άναψες το μικρό περιβραχιόνιο με τα λαμπιόνια του στο μπράτσο, πάτησες το πεντάλ με πείσμα και το «ταξίδι» αρχίζει …
Περιπλανιέσαι στους ήσυχους και σκοτεινούς δρόμους… τι όμορφη που είναι η πόλη σου, τη νύχτα…
Φωτισμένα παράθυρα, έρημοι δρόμοι, κάπου- κάπου κανένας περαστικός που με ταχύ βήμα βιάζεται να ασφαλιστεί στο καταφύγιο του σπιτιού του… και μόνο τα ζώα, γάτες και σκύλοι, νυχτερινοί παρατηρητές των διαδρομών σου…

Τα ακουστικά στα αυτιά και το τραγούδι λες και ανακατεύεται με το αίμα σου και ρέει στις φλέβες σου : «…σου το ‘χα πει πως αν τύχει και εσύ να με προδώσεις καλύτερα να με σκοτώσεις…».
Μα οι προδότες και οι κιοτήδες αμέτρητοι!! Και η υποκρισία και το ψέμα η αλήθεια τους!!
Και οι δικές σου αλήθειες ένα ψέμα!! Το ψέμα της ζωής σου!!

Πρώτη αλήθεια: Όχι δεν έζησες ευτυχισμένα παιδικά χρόνια…
Ταραγμένα ήταν και δύσκολα… ωρίμασες απότομα και σήκωσες βάρη που δεν άντεχαν οι παιδικοί σου ώμοι….κι ακόμη τα ίδια βάρη σηκώνεις…

Δεύτερη αλήθεια: Πάντα ένοιωθες ότι σου λείπει η αγάπη.
Ποτέ σου δεν τη χόρταινες!! Ούτε στην αγάπη της μάνας δεν είχες αποκλειστικότητα… γι’ αυτό σ’ όλη σου τη ζωή με μανία ζητούσες την αποκλειστικότητα στην αγάπη… Τη βρήκες …μα ίσως όχι εκεί που εσύ θα ήθελες…

Τρίτη αλήθεια: Η αδικία σε πονούσε από παιδί...
Ίσως γιατί πάντα ένοιωθες αδικημένη ακόμη και στο χάδι και στην αγάπη της μάνας… αλήθεια δεν θυμάσαι αν ένοιωσες ποτέ το χάδι της μάνας… είχε και εκείνη τα …δικά της βάσανα, που χρόνος και όρεξη για χάδια…
Λες αυτό να ήταν η αιτία που εσύ πάντα έπαιρνες θέση σε όποια αδικία συνέβαινε μπροστά σου και απαιτούσες δικαιοσύνη;;
Ναι δικαιοσύνη όχι μόνο για σένα αλλά για όλους που έβλεπες να αδικούνται, τον αδελφό σου, το συμμαθητή σου, το συνάδελφο, το γείτονα…
Ποτέ δεν έκανες στην άκρη, ποτέ δεν σιώπησες, γλωσσού σε λέγανε, το θυμάσαι;
Άγνωστη σε σένα η αδιαφορία στις αδικίες του κόσμου....
Και δες πώς ήρθαν τα πράγματα!! Όλη η αδικία του κόσμου σήμερα, έπεσε επάνω σου!!!
Και οι άλλοι αδιάφοροι στην αδικία τη δική σου!!


Τέταρτη αλήθεια: Όλα σε πονάνε…. Και περισσότερο όταν σε ξεχνάνε!!
Το δάκρυ έτοιμο να χυθεί στο άκουσμα της θλίψης του άλλου, στην όψη ενός μοναχικού γέροντα, στη θέα μιας πυρκαγιάς, στον όλεθρο των ζώων και των φυτών…
Επιτέλους είναι ανοησία τόση ευαισθησία…. Κατάλαβέ το!!!!!
Δύσκολοι καιροί για ευαίσθητους... και για ανόητους ανθρώπους… που δεν έμαθαν να κλείνουν τα μάτια και τα αυτιά τους σε όσα γίνονται γύρω τους, για ανθρώπους που δεν ξέρουν να εκτιμήσουν τους κινδύνους και ορμάνε … σαν ταύροι σε υαλοπωλείο για να ισιώσουν τα στραβά του κόσμου!!
Δύσκολοι καιροί για ανθρώπους που τους ξεχνάνε...

Πέμπτη αλήθεια: Φοβάσαι τη μοναξιά!!
Πάντα τη φοβόσουν… παιδί ακόμη φοβόσουν να κοιμηθείς στο δωμάτιό σου… ζητούσες κάποιος να είναι δίπλα σου στο σκοτάδι… μα τις περισσότερες φορές ήσουν μόνη… και σκεπαζόσουν με το πάπλωμα μέχρι σκασμού για να γλυτώσεις από τους …εφιάλτες σου!
Γι’ αυτό το σπίτι σου πάντα γεμάτο από παρέες.
Όχι δεν σου έλειψαν ο παρέες. Η μάνα δεν σε άντεχε πια από τα μουσαφιριά που της κουβαλούσες! Παιδί ακόμη μέχρι ποδόσφαιρο σε ομάδα αγοριών έπαιζες στη γειτονιά … σε είχανε τερματοφύλακα, το θυμάσαι;; τα κορίτσια τότε δεν τα άφηναν να γυρίζουν στις αλάνες και έτσι μοναδική σου επιλογή η παρέα των αγοριών… ποδόσφαιρο, ατελείωτες βόλτες με τα αγωνιστικά σας ποδήλατα, ρακέτες… Δεν μαζευόσουν!!
Αργότερα όταν πια ανεξάρτητη εργαζόμενη, άνοιξες το δικό σου σπιτικό, και μάλιστα στην επαρχία, έβγαλες το άχτι σου!! Τραπεζώματα και γλέντια με κόσμο πολύ και ξεφαντώματα ανεπανάληπτα, που γέμισαν την ψυχή σου και ξόρκισαν τα φαντάσματα της εσωτερικής σου μοναξιάς!

Έκτη αλήθεια: Πάλι παραπονιέσαι;; Πάντα παραπονιόσουν!
Το τραγούδι ηχεί στ’ αυτιά σου:…«έκλαψα χθες σαν μέτρησα τους πόνους της ψυχής μου….και εσύ δεν ήσουν πλάι μου αστέρι της ζωής μου».
Αναρωτιέσαι γιατί πάντα στις δύσκολες στιγμές της ζωής σου δεν ήταν ποτέ δίπλα σου αυτοί που εσύ ήθελες; Γιατί νοιώθεις ακόμη πιο μόνη;;
Μήπως οι απαιτήσεις σου, για αποκλειστικότητα τρομάζουν τους άλλους;;
Μήπως κουράστηκαν πια να σε στηρίζουν;; Μα τι λες τώρα;;
Γιατί παραπονιέσαι;; Τόσοι φίλοι δεν νοιάζονται για σένα;;
Όχι! Μη ρωτάς και ξαναρωτάς: Νοιάζονται;;
Πάψε πια να δυσπιστείς, πάψε πια να απορρίπτεις, πάψε να απαιτείς!!
Η φιλία και η αγάπη δεν απαιτούνται! Προσφέρονται!!! Εσύ το λες αυτό!!
Πάρε λοιπόν ό,τι σου προφέρεται…έστω και τα ψίχουλα και προχώρα!
Τη μάχη θα τη δώσεις πάλι μόνη σου! Εσύ θ’ αντιμετωπίσεις τον εχθρό!!
Κατάλαβέ το επιτέλους… πάψε να παραπονιέσαι και μάθε να συγχωράς… όσους δεν σ’ αγάπησαν και δεν σε πόνεσαν όσο εσύ θα ήθελες…

Έβδομη αλήθεια: Η δουλειά σου σκληρή, ψυχοφθόρα, άδικη με σένα αλλά απαιτεί δικαιοσύνη για τους άλλους, και εσύ πονάς για τη δικαιοσύνη του κόσμου!!
Η φύση της δουλειάς σου είναι τέτοια που πλέον δεν επέτρεπε περιττά ξεφαντώματα, δεν επέτρεπε ανοιχτές παρέες, δεν σου άφηνε δηλαδή και το χρόνο, για ένα καφέ να απολαύσεις με μία αγαπημένη φίλη, όλα στην τρεχάλα, στην αγωνία, στο πνίξιμο, μέχρι τελικής πτώσεως!!
Ήρθε και η οικογένεια, οι υποχρεώσεις και η μοναξιά επανήλθε δριμύτερη στον ορίζοντα!! Ατελείωτες ώρες δουλειάς στο γραφείο σου, με τον υπολογιστή μοναδική σου πλέον παρέα… Όμως εσύ τη μοναξιά δεν την αντέχεις! Γι’ αυτό βρήκες άλλους δρόμους ν’ αναζητήσεις φίλους…και έτσι το blogging μπήκε στη ζωή σου…και σε συντροφεύει πια στα μοναχικά σου βράδια, που πρέπει να τα περάσεις δουλεύοντας για το δίκιο των ανθρώπων που καταφεύγουν σε σένα…και εναποθέτουν τη μοίρα τους στα χέρια σου… και εσύ πρέπει να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς, γιατί δεν πρέπει να αδικηθούν…
Εσύ καταλαβαίνεις από αδικία… πάντα καταλάβαινες …και τώρα ακόμη περισσότερο!
Και ξέρεις ότι δεν αντέχεται!!!

Πέρασε η ώρα… η διαδρομή έφτασε στο τέλος της… έσβησες τα λαμπιόνια από το περιβραχιόνιό σου, το κινητό χτύπησε, ο άνδρας σου ανησύχησε… άργησες περισσότερο σήμερα… το ταξίδι ήταν μακρύτερο… και οι επτά αλήθειες της ψυχής σου βρήκαν την ευκαιρία και ξεδιπλώθηκαν για να τις αφιερώσεις με την @αγάπη σου στις φίλες σου faraona και παλμό που στο ζήτησαν.
.