Νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να τη διαβάσουμε όλοι!
Δείχνει και την άλλη πλευρά του ...φεγγαριού...
Δείχνει ότι όλοι οι αστυνομικοί δεν είναι "μπάτσοι - γουρούνια - δολοφόνοι"!
Κι αυτό νομίζω ότι είναι ελπιδοφόρο...
"Όταν πριν από είκοσι σχεδόν χρόνια φόρεσα τη στολή του έλληνα Αστυνομικού, ένοιωσα περήφανος που θα μου δινόταν η ευκαιρία να κανω και εγώ κάτι στην κοινωνία, να προστατέψω τους συμπολίτες μου, να προσφέρω στους συνανθρώπους μου, να εξυπηρετήσω όσους ζητούσαν τη βοήθειά μου. Σ' αυτά τα χρόνια δεν λέω ότι κατάφερα όλα όσα είχα ονειρευτεί σαν νέος.
Πολλές οι αντιξοότητες σε μια χώρα που όλοι θέλουν η Αστυνομία να επιτελεί με αυστηρότητα και στο ακέραιο το καθήκον της. Αλλά στους άλλους. Ο καθένας εξαιρεί τον εαυτό του. Κατάφερα όμως να διατηρήσω κάτι που με περηφάνια θα κληροδοτούσα στα παιδιά μου: Την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΜΟΥ.
Περπατούσα με το κεφάλι ψηλά! Όμως μέχρι στις 6-12-2008.
Τη μέρα που συνάντησες μια παρέα παιδιών που ανάμεσα τους ίσως ήταν και ο γιός σου. Ίσως πιο πίσω να ήταν και ο γιός σου. Ναι σου αντιμίλησαν. Ενδεχομένως να πέταξαν και μια πέτρα. Ίσως και να σε έβρισαν με τον εφηβικό τους τσαμπουκά.
Και συ αντί να τους νουθετήσεις ή έστω να φύγεις βρε αδελφέ (μήπως ήταν η πρώτη φορά που σε έβρισαν ή μήπως θα ήταν η τελευταία;) τράβηξες όπλο.
Και πυροβόλησες!! Και σκότωσες... Ψυχές, ζωές, όνειρα!!
Κι αν το παιδί ήταν οργισμένο, σίγουρα δεν φταίει αυτό.
Μπορεί να φταίμε εμείς οι γονείς, το εκπαιδευτικό σύστημα.
Η διάχυτη μυρωδιά της σαπίλας της σήψης που απλώνεται στη χώρα και που με αποσμητικά προσπαθούμε να καθαρίσουμε και η επιλεκτική ατιμωρησία αποτελεί πλέον κανόνα.. και δεν ξέρω τι άλλο... Όχι όμως ο κάθε 15χρονος!
Τι θα πω στο γιό μου που ντρέπεται να πει πως ο πατέρας του είναι αστυνομικός; Πώς θα πείσω τους συμπολίτες μου να εμπιστεύονται τους Αστυνομικούς και ότι εσύ αποτελείς μια θλιβερή εξαίρεση;; Πώς θα γίνω πιστευτός αν εκφράσω τα συλλυπητήρια μου στην οικογένεια του νεαρού;
Γιατί μου πήρες την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΜΟΥ;;"
.
