Χθες βράδυ ή μάλλον ξημερώματα ξεκίνησα για μια βόλτα στις μπλογκογειτονιές μας να δω αγαπημένους φίλους και να μοιραστώ σκέψεις και συναισθήματα.
Πέρασα και από την Καλλιτέχνιδα του δρόμου τη roadartist να ενημερωθώ καλλιτεχνικά όπως συνήθως και τότε …κοκάλωσα όταν διάβασα την τελευταία ανάρτησή της και είδα το video που είχε ποστάρει!
Ένα κτήνος που εκτός από τον τίτλο του ανθρώπου διεκδικεί και τον τίτλο του καλλιτέχνη!!!... ο Guillermo Vargas "Habacuc" πήρε ένα αδέσποτο σκυλί, το μετέφερε στην κοσταρικανή γκαλερί "Centro Nacional de la Cultura", το έδεσε και το άφησε χωρίς νερό και φαγητό. Το σκυλί πέθανε μετά από μερικές μέρες!!
Οι απαθέστατοι καλεσμένοι του στην γκαλερί έγιναν μάρτυρες του εγκλήματος χωρίς να αντιδράσει κανένας. Σκοπός του ήταν να διαμαρτυρηθεί λέει με αυτόν τον τρόπο για την κακοποίηση των ζώων!!! Αυτό που έκανε δηλαδή ήταν διαμαρτυρία για την κακοποίηση των ζώων και όχι κακοποίηση των ζώων!! Έτριψα τα μάτια μου και ξαναδιάβασα το κείμενο! Τι να πω: οι λέξεις εδώ χάνουν την πραγματική τους έννοια!!!
Στην αρχή νόμιζα ότι έχω παραίσθηση και ότι μάλλον είχα ίσως αποκοιμηθεί με ανοιχτά τα μάτια μπροστά στο p.c. και έβλεπα εφιάλτες…. Κούνησα το κεφάλι μου και ένοιωσα τα δάκρυα να τρέχουν από τα μάτια μου…. Κατάλαβα
ότι ήμουν ξύπνια και ότι αυτό που έβλεπα είχε συμβεί στην πραγματικότητα….Άνθρωποι της τέχνης λέει, που κατέκλυζαν τη γκαλερί για να δουν τα «καλλιτεχνήματα» περνούσαν απαθείς μπροστά στο βασανιστήριο του άτυχου και λιμοκτονούντος ζώου που το απορρημένο και λυπημένο μέχρι θανάτου βλέμμα του διαπέρασε το είναι μου, ξέσκισε τα σωθικά μου και ξεσήκωσε μια θύελλα οργής μέσα μου που δεν μπορούσαν να την αναχαιτίσουν τα δάκρυα που έτρεχαν ασταμάτητα...
Πήγα για ύπνο ξημερώματα σχεδόν, και τα μάτια μου δεν ήθελαν να κλείσουν! Λες και η εικόνα που είδα είχε καρφωθεί μέσα τους χωρίς ελπίδα να ξεθωριάσει…
Σηκώθηκα με κεφάλι βαρύ και βαρειά διάθεση. Μια αδιόρατη θλίψη είχε καλύψει κάθε σκέψη μου… Και αυτή η συνεχής βροχή βάρυνε ακόμα πιο πολύ το τοπίο … Σήμερα όλη μέρα το μυαλό μου γύριζε στο χθεσινό video της roadartist!
Αγκάλιασα τη μικρή γατούλα μου με τα τέσσερα μωρά της και αδιόρατα ένοιωθα ότι πρέπει να την προστατέψω από τους … «ανθρώπους» όλης της γης!!!
Μέσα μου σκέψεις ανάκατες και πολλή οργή προσπαθούσαν να γίνουν κείμενο για μια ανάρτηση αφιερωμένη στην κακοποίηση των ζώων! Το μεσημέρι κάνοντας πάλι μια περιήγηση έπεσα στο blog της Vassia και εκεί συνάντησα πάλι εικόνες ανθρώπινων κτηνών στην Κίνα, (που της στείλαμε και τη Φλόγα ντε, για να κάνει τους Ολυμπιακούς Αγώνες), να βασανίζουν ανυπεράσπιστα ζώα!
Θα μου πείτε που ζω;; Δεν ήξερα ότι κακοποιούνται ζώα σ΄ αυτόν τον κόσμο;; Και βέβαια το ήξερα και βέβαια το έχω αντιληφθεί και η ίδια να συμβαίνει κάποιες φορές μπροστά στα μάτια μου. Όμως παρότι ήξερα ότι συμβαίνουν απέφευγα να τα δω γιατί ήξερα ότι δεν θα τ’ αντέξω!
Σαν τη στρουθοκάμηλο που κρύβει το κεφάλι της και επειδή δεν βλέπει το κακό νομίζει ότι δεν υπάρχει!!! Ντροπή μου!!!
Τα πλάσματα αυτά αντέχουν να τα υφίστανται και εσύ δεν αντέχεις να τα βλέπεις, τα έβαλα με τον εαυτό μου!!
Αυτό ήταν!! Μπήκα στο Google χτύπησα τη φράση κακοποίηση ζώων και τότε τα είδα όλα!!!!
Είχα ακούσει ότι ανθρωποειδή γδέρνουν ζωντανά τα θηράματά τους για να τους πάρουν τη γούνα, αλλά δεν ήθελα ούτε να φανταστώ το μέγεθος της φρίκης!!
ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΦΡΙΚΤΟΙ,
ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΦΡΙΚΤΟΙ,
που η κόλαση του Δάντη,
ωχριά μπροστά στην κόλαση της ψυχής σας,
όσα ζώα και αν σκοτώσετε ή βασανίσετε,
δεν θα λυτρωθείτε από τη δυστυχία και τη μιζέρια
της απύθμενης κακίας σας!!!
Αυτή θα σας ακολουθεί μέχρι να …ψοφήσετε
και ακόμη παραπέρα….
Αυτή θα καθορίσει και τον τρόπο του τέλους σας!!
Από την ίδια σας την κακία θα πεθάνετε κτήνη!!!
Και έλεος δεν θα υπάρξει για σας….
Γι’ άλλη μια φορά ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΠΟΥ ΛΕΓΟΜΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!
Υ.Γ. Στο ισόγειο του σπιτιού μας μένει ένας 80χρονος πρώην σφαγέας ζώων! Ζει σχεδόν μόνος του, (κάποιες φορές περνάει ο γυιός του και τον βλέπει) είναι τόσο αδύνατος, σαν ζωντανός σκελετός και το βλέμμα του είναι σκοτεινό και μονίμως ανήσυχο!!
Κάποια φορά που η γάτα μου βρέθηκε στη βεράντα του, τρόμαξε σαν να είδε τίγρη, έτρεξε να ασφαλιστεί μέσα στο σπίτι και με ικέτευε να την πάρω γρήγορα από εκεί, γιατί τη φοβόταν!!!
Αυτό τα λέει όλα νομίζω!!!.....
Στη γάτα μου έβλεπε όλα τα σφαγμένα ζώα που πέρασαν από τα χέρια του!!.....
ΤΟΝ ΛΥΠΗΘΗΚΑ και ένοιωσα τόσο τυχερή που μπορώ να επικοινωνώ με όλα τα ζωντανά που βρίσκονται στο δρόμο μου, μέσα από ένα μυστικό κώδικα που μόνον αυτά ξέρουν να διαβάζουν και με πλησιάζουν χωρίς να με φοβούνται, και χωρίς να τα φοβάμαι, σαν παλιά τους γνώριμη….
Είναι φοβερό συναίσθημα, πιστέψτε με!!!
Είναι σαν να έχω βρει ένα κανάλι μέσα από το οποίο επικοινωνώ με το σύμπαν και με το Θεό μου, το δικό μου Θεό βέβαια και όχι το Θεό των υποκριτών θρησκευόμενων, που στο επίκεντρο του κόσμου τους έχουν τοποθετήσει τον άνθρωπο και τα υπόλοιπα πλάσματα τα μεταχειρίζονται μόνον για τη δική τους εξυπηρέτηση ...
