Τρόμαξα από την υποκρισία γύρω μου...
Φοβήθηκα τους καιροσκόπους και
βρωμίστηκα από τους λασπολόγους...
Έκλαψα για τους αδιάφορους και
θύμωσα μ' αυτούς που σε θυμούνται
μόνον όταν θέλουν κάτι να σου ζητήσουν...
Γι' αυτό κατέφυγα πάλι στα παλιά μου κιτάπια..
Παγωνιά...
Αγέρας ανατριχιαστικός.
Γύρω ερημιά, μάτια θολά.
Βαδίζω αργά, αφηρημένα...
Χάνομαι στα μικρά παγωμένα δρομάκια.
Νοιώθω μόνη, μα σίγουρη!
Έχω εμπιστοσύνη στα πανύψηλα κυπαρίσσια.
Ξαποσταίνω στο κρύο μάρμαρο των σταυρών.
Ήσυχος κόσμος, ο σιωπηλός κόσμος των νεκρών.
Γαληνεμένο λιμάνι για την φουρτουνιασμένη ψυχή
ο χώρος του νεκροταφείου...
"Είχα μια αγάπη μια φορά"... ΛΥΔΑΚΗΣ
|
.
