Πενία τέχνας κατεργάζεται...
Ας κυριολεκτήσουμε λοιπόν αφού λόγω πενίας χρόνου για κάτι πιο ενδιαφέρον, σκέφτηκα να αναρτήσω πάλι μερικούς στίχους μου...
Βέβαια εγώ δεν τολμώ να τους ονομάσω τέχνη!
Μόνο έκφραση συναισθημάτων που κάποιες στιγμές ξεχύθηκαν στο χαρτί για να μη με πνίξουν!!!
ΚΑΛΕΣΜΑ
Γύρισες πάλι φίλε μου.
Απάντησες στο κάλεσμα μου.
Κάλεσμα κρυφό, πνιγμένο,
που μόνο η ψυχή τόνοιωθε.
Παντού και πάντα σε φώναζα.
Στη σκέψη μου, στα όνειρά μου
στους εφιάλτες μου,
στο τραγούδι και στο θρήνο.
Σ΄ έψαχνα στο δρόμο,
στο μικρό σταθμό,
στο λιμάνι,
στα τραίνα που φεύγουν κι έρχονται.
Σ΄ έψαχνα στα μάτια των συνοδοιπόρων μου
στη ζεστή συντροφική συζήτηση.
Ήξερα πως ήσουν μακριά
μα σ΄ ένοιωθα δίπλα μου.
Φορές-φορές ήθελα να φωνάξω τ΄ όνομά σου
δυνατά, πολύ δυνατά να μ΄ ακούσεις.
Μα έντρομη έπνιγα την κραυγή,
γιατί φοβόμουν πως...θα μ΄ ακούσεις!!
Δεν ήμουν εγώ που σε φώναξα.
Η ψυχή μου σου μίλησε
αυτή σε κάλεσε
κι εσύ την άκουσες!
Γι΄ άλλη μια φορά οι καρδιές μας
μίλησαν
χωρίς να κινήσουν τα χείλη.
Γι΄ άλλη μια φορά οι ματιές μας
έσμιξαν
χωρίς να ειδωθούμε...
Γι΄ άλλη μια φορά τα χέρια
δώσαμε
από μίλια μακριά....
