Τι γρήγορα που φεύγει ο καιρός!
Το καλοκαίρι βρίσκεται στο μέσο του πια!!
Άλλοι έρχονται από διακοπές και άλλοι ακόμη δεν έφυγαν...
Και εγώ εδώ κολλημένη στο μοναχικό εξοχικό της Αίγινας, να προσπαθώ να μαζέψω τα κουρέλλια μου, να προχωρήσω τη δουλειά μου και να ετοιμάσω τα όπλα μου για την επόμενη μάχη που έρχεται και που ίσως να είναι ακόμη πιο σφοδρή!!
Τα θέματα της επικαιρότητας πολλά!! Η νίκη του Μπάγια κυριάρχησε!!
Ένα χαρμόσυνο γεγονός για την ταλαιπωρημένη Δικαιοσύνη! Χάρηκα!!
Όμως όπως όλες οι χαρές και αυτό κράτησε λίγο και η αγωνία σφίγγει πάλι σαν βρόγχος την ύπαρξή μου όλη!
Και η μοναξιά όπως πάντα έντονη ανάμεσα στο πλήθος...
Μόνη μου γαλήνη η θάλασσα με τη γαλάζια της απεραντοσύνη την ημέρα και το σκοτεινό υγρό βλέμμα της το βράδυ που λαμπιρίζει στο φως του φεγγαριού που ήδη κοντεύει να γεμίσει...
Και οι στίχοι έρχονται να ξεφορτώσουν το φορτισμένο πεδίο της φουρτουνιασμένης ψυχής μου...
ΚΙ ΟΜΩΣ
Νοιώθω πάλι μόνη
κι όμως βαδίζεις δίπλα μου.
Μουντή ύπουλη σιωπή γύρω μου
κι όμως σ΄ακούω να μου μιλάς!
Λέξεις άδειες, δίχως νόημα.
Κι όμως τις λες ...εσύ!!
.
