Βαγία
Κοντά σου είναι η γαλήνη και το φως.
Στου νου μας τη χρυσόβεργη ανέμη
ο ρόδινος τυλιέται στοχασμός.
που αντιφεγγίζουν μάτια τρυφερά
κι αν κάποτε μιλάμε αναφτεριάζει
πλαϊ μας κάπου η άνεργη χαρά
κι ανύποπτα περνά μεσ' τη ζωή
Κοντά σου όλα γλυκά κι όλα σα χνούδι
σα χάδι, σα δροσούλα, σαν πνοή
και κρίμα, δεν είναι ούτε αυγή και μόλις ξεκινάμε
Θα μας ρημάξει η κακωσιά και θα μαράνει η λύπη
την ακριβή μας τη χαρά, πως ταιριασμένα πάμε
Θα μας ρημάξει η κακωσιά και θα μαράνει η λύπη
την ακριβή μας τη χαρά, πως ταιριασμένα πάμε
κάτω στον ήσκιο μιας ελιάς - ήσκιε μου εμπιστεμένε.
Και γω θα δεις με των φιλιών τη δροσερή πηγούλα
θα σου γιομίσω την καρδιά λουλούδια αγαπημένε!
Τόση ομορφιά μόνο ποίηση φέρνει στο νου, σαν τους παραπάνω στίχους από ένα αγαπημένο μου ποιήμα της Μαρίας Πολυδούρη με τον τίτλο "Κοντά σου"!