Την περασμένη Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου η Μαρία Τζιρίτα, η πολυγραφότατη και διάσημη συγγραφέας της μπλογκοπαρέας μας, ήρθε στη γειτονιά μου για να παρουσιάσει το καινούριο της βιβλίο "Αν δεν υπήρχε αύριο".Όχι δεν θα σας παρουσιάσω το βιβλίο αυτό. Δεν το έχω διαβάσει ακόμη άλλωστε...
Σκέψεις μου θα σας εκφράσω, σκέψεις που η Μαρία με τη γλυκειά μας κουβεντούλα, που είχα την ευκαιρία να απολαύσω, μαζί της, γέννησε μέσα μου...Ο τίτλος του βιβλίου, η δική της παρουσίαση, το απόσπασμα που μας διάβασε, αλλά και τα λόγια που άκουσα από αυτούς που το διάβασαν, σε συνδυασμό με εκείνο το τόσο περιεκτικό γράμμα που η ίδια χάρισε στην πρωταγωνίστριά της, Κατερίνα, εκείνο το γράμμα που αντανακλά πηγαία και κρυστάλλινα συναισθήματα, μιας μοναδικής ίσως αγάπης που ..."αρκεί να κοιτάξεις μέσα σου και να νιώσεις δέος, το ίδιο δέος που νιώθεις όταν αντικρίζεις τον Θεό...." με έκαναν να δω στιγμιαία, αυτό το φαινόμενο που λέγεται ζωή, με μια άλλη ματιά... με μια ματιά ανιχνευτική για το υπαρξιακό αυτό ερώτημα.
"Αν δεν υπήρχε αύριο", τι θα έκανα εγώ, πώς θα ήταν η ζωή μου?
Και τι είναι αλήθεια αυτό το αύριο για τον καθένα μας?
Είναι το μέλλον μας? Και ποιός το καθορίζει αυτό το μέλλον?
Σκέφτηκα ότι από βρέφη, παιδιά στη συνέχεια και έφηβοι, βιώνουμε γεγονότα και καταστάσεις που μας κάνουν να παίρνουμε συνειδητά ή ασυνείδητα αποφάσεις για τη ζωή μας και για το μέλλον μας.
Ό,τι μας πλήγωσε, ό,τι μας φόβισε, ό,τι μας ντρόπιασε ή μας απογοήτευσε γίνεται η αφορμή μιας απόφασής μας, που τοποθετείται στο μέλλον μας, έτσι ώστε να προστατευτούμε από παρόμοια άσχημα συναισθήματα και κουμπώνουμε τη ζωή μας, με βάση αυτές τις αποφάσεις που πήρε ένα μωρό ή ένας έφηβος!
Πληγωθήκαμε γιατί αγαπήσαμε και δεν αγαπηθήκαμε? Αποφασίζουμε τότε, ότι δεν θα επιτρέψουμε την επόμενη φορά να πληγωθούμε και καθορίζουμε τα συναισθήματά μας έτσι ώστε το μέλλον μας να μη μας απογοητεύσει... Και γινόμαστε στεγνοί από αγάπη άνθρωποι, με μοναδικό μας στόχο το συμφέρον και τη δική μας εξασφάλιση... ή γινόμαστε αναποφάσιστοι και φοβισμένοι άνθρωποι που κοιτούν γύρω τους με καχυποψία και αρνούνται να δοκιμάσουν να απογοητευτούν, να ρισκάρουν να ξαναπληγωθούν, να ρισκάρουν να ζήσουν...
Όλα λειτουργούν για να εξυπηρετήσουν ένα μέλλον φορτωμένο με αποφάσεις του παρελθόντος μας.
Αν λοιπόν αδειάζαμε αυτό το μέλλον από αυτές τις ανόητες αποφάσεις του παρελθόντος μας, τότε τι θα έμενε? ένα τίποτε! και τι μπορείς να βάλεις στο τίποτε? ΤΑ ΠΑΝΤΑ!
Να ζήσεις σαν να μην υπάρχει αύριο!
Και τότε θα ζήσεις αληθινά!
Τότε θα ζήσεις όσα η ζωή σου χρωστά και θα πραγματοποιήσεις όσα εσύ μπορείς να κάνεις!!
Αχ Μαρία μου, έχεις δίκιο, ότι είναι δύσκολο να εφαρμόσουμε στη ζωή μας αυτό το ερώτημα, και σε πιστεύω ότι κι εσύ, όπως μου είπες, παρά τις προσπάθειές σου, πάντα οι εμπειρίες του παρελθόντος σου, καθορίζουν τις αποφάσεις για το μέλλον σου...
Όμως, είναι βέβαιο, ότι αν δεν υπήρχε αύριο, αν αδειάζαμε το μέλλον μας από τα σκουπίδια του παρελθόντος μας, τότε θα είμασταν καλύτεροι άνθρωποι και η ζωή μας θα ήταν αληθινή...
.
