Όπως ένα τραπέζι με φίλους αγαπημένους για να γιορτάσουμε τη χαρά ενός συναδέλφου, μία γιορτή, μια προαγωγή στη δουλειά, μία επιτυχία τέλος πάντων, από αυτές που σου δίνουν την ικανοποίηση της εκπλήρωσης κάποιων στόχων σου και σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι η ζωή καμιά φορά είναι λίγο καλή μαζί σου...
Έτσι και σήμερα βρεθήκαμε σε ένα όμορφο ταβερνάκι, στο κέντρο της Αθήνας, με ωραία μουσική και δροσερό ούζο, επτά συνάδελφοι, που πορευτήκαμε μαζί όλη τη χρονιά σε ένα από τα δυσκολότερα και πιο ψυχοφθόρα επαγγέλματα, δεμένοι σαν ομάδα, αγαπημένοι, με σύμπνοια και κοινή προσπάθεια για το καλύτερο αποτέλεσμα! Ο λόγος της συνάντησης ήταν να γιορτάσουμε την προαγωγή του προϊσταμένου μας, στον ανώτατο βαθμό του κλάδου μας!
Ενός προϊσταμένου, συναδέλφου πάνω από όλα, που έφθασε εδώ που έφθασε με μόνο όπλο την πραγματικά εσωτερική αξία του, τη δύναμη της ψυχής του και τις γνώσεις του! Αγαπημένος συνάδελφος από τα χρόνια της νεότητάς του, αυθεντικός συνδικαλιστής, θαρραλέος, ειλικρινής και εκεί που έπρεπε αμείλικτος και ατόφιος!
Κυνηγήθηκε αλλά δεν πτοήθηκε και δεν έκανε καμία έκπτωση της συνείδησής του! Χτυπήθηκε και από αρρώστια σοβαρή που προς στιγμή αναχαίτισε την ορμητική πορεία του προς τα εμπρός, όμως και αυτή την ξεπέρασε λόγω της δικής του αισιοδοξίας και δύναμης!
«Όταν η γυναίκα μου και τα παιδιά μου έμαθαν την αρρώστια που έπασχα έβαλαν τα κλάματα»! μας είπε. «Ο πρώτος που θα γίνει καλά από αυτή την αρρώστια θα είμαι εγώ» τους απάντησε!!
Και να που το πέτυχε!!
Και σήμερα γιορτάζει και χαίρεται μαζί μας την επάξια προαγωγή του! Του ευχηθήκαμε με αγάπη ειλικρινή και μας ευχήθηκε ΠΑΝΩ ΑΠ΄ ΟΛΑ ΥΓΕΙΑ!! «Συνήθως το λέμε χωρίς να το εννοούμε, όμως εγώ πλέον ξέρω ότι αυτό είναι το σπουδαιότερο στη ζωή μας» μας είπε! Και είχε τόσο μα τόσο δίκιο!!...
Και σήμερα γιορτάζει και χαίρεται μαζί μας την επάξια προαγωγή του! Του ευχηθήκαμε με αγάπη ειλικρινή και μας ευχήθηκε ΠΑΝΩ ΑΠ΄ ΟΛΑ ΥΓΕΙΑ!! «Συνήθως το λέμε χωρίς να το εννοούμε, όμως εγώ πλέον ξέρω ότι αυτό είναι το σπουδαιότερο στη ζωή μας» μας είπε! Και είχε τόσο μα τόσο δίκιο!!...
Θυμηθήκαμε τα χρόνια που πέρασαν, τις δυσκολίες και την ψυχική φθορά της δουλειάς μας, τη ζωή που κύλησε μέσα από τα δάχτυλά μας σαν το νεράκι μιας δροσερής πηγής και χάθηκε στο πέρασμα των χρόνων. Την πίκρα που όλοι μας κάποιες φορές νοιώσαμε από αδικίες που μας έγιναν!
Αναπολήσαμε τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες μας, τους έρωτες, τα όνειρά μας που ξεμάκρυναν πια και πέρασαν στη σφαίρα του απραγματοποίητου!
Οι περισσότεροι μέσα στο άγχος και την πίεση της δύσκολης πραγματικά δουλειάς μας, είδαμε τις οικογένειές μας να μεγαλώνουν χωρίς να αντιληφθούμε το σταδιακό βλάστωμα των παιδιών μας που κάποια στιγμή στάθηκαν ενήλικοι ίσως πλέον άνθρωποι δίπλα μας και εμείς ακόμη ψάχνουμε τα βρέφη και τα παιδιά που ποτέ δεν χαρήκαμε τότε που έπρεπε!!Και εγώ σήμερα περισσότερο από ποτέ, ίσως ήταν και το ουζάκι, αναπόλησα αυτό το απροσδιόριστο, το κάτι στη ζωή μας που πάντα το ζητάμε και ποτέ δεν το φθάνουμε και που πάντα νοιώθεις ότι όσο το επιδιώκεις τόσο μένει ανεκπλήρωτο…
Θυμήθηκα τους στίχους του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη γι΄ αυτή την αίσθηση του ανεκπλήρωτου που νομίζω ότι ζωγραφίζουν τέλεια αυτό το πικρό και συνάμα ηδονικά βασανιστικό αίσθημα του απροσδιόριστου κάτι, που φαντάζει τόσο μακρινό και θολό ενώ κυριεύει το μυαλό και την ψυχή σου και δυναστεύει την ευτυχία σου!!
Τι είναι λοιπόν αυτό το αίσθημα του ανεκπλήρωτου ονείρου και της ανεκπλήρωτης επιθυμίας μας;
Ένα φεγγάρι ολόχρυσο
Που λάμπει μέσα στη νυχτιά
Τίποτε άλλο!
Μια φωνή που γροικιέται
Μέσα στο σάλο
Τίποτε άλλο!
Πέρα μακριά
Ένα σινιάλο βαποριού που φεύγει
Τίποτε άλλο!
Και μέσα στην ψυχή μου
ΕΝΑ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΜΕΓΑΛΟ...
Τίποτε άλλο!!
.
