Είναι μέρες που κάποια πράγματα σε πονάνε περισσότερο…
Θες ο χειμώνας που δεν θέλει να έρθει και κρύβεται πίσω από έναν ήλιο που όσο λαμπερός κι αν δείχνει έχει εκείνη τη ολοφάνερα παροδική λάμψη, που χάνεται ξαφνικά μέσα στη γκρίζα συννεφιά, σαν τον ετοιμοθάνατο που η χλωμάδα στην όψη του έχτισε το κέρινο πρόσωπό του, πριν η ανάσα του παραδοθεί στο σύμπαν...
Θες που η ψύχρα μαχαιρώνει τις νύχτες την πλάση και νοιώθεις ότι ο χειμώνας είναι κάπου εκεί κοντά , και παραμονεύει έτοιμος να τρυπώσει στη ζωή μας και να μετατρέψει σε κρυστάλλινες χάντρες τα δάκρυα στις άκρες των ματιών !!
Τέτοιες μέρες, τέτοιες νύχτες νοιώθεις το κακό να έρχεται και εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτε! Προσμένεις… προσμένεις χωρίς να ξέρεις τι!
Η απειλή είναι γύρω σου και σε τυλίγει σαν την ομίχλη που κάνει τα πάντα να φαίνονται πουπουλένια μα ξέρεις ότι κάπου παρακάτω χάσκει ο γκρεμός… και παραμονεύει ο όλεθρος!
Το χτύπημα του τηλεφώνου τάραξε τη βουβαμάρα της ύπαρξής σου...
Μια φίλη αγαπημένη και συνάδελφος μετά από καιρό ακούστηκε…
Και το νέο έπεσε σαν βόμβα που σκάει και θρυμματίζει τα πάντα γύρω της!!
Που εξαϋλώνει κάθε ίχνος ελπίδας!
Προδοσία!!
Άνθρωποι γύρω σου που δήλωναν φίλοι και συμπαραστάτες αποδεικνύονται επίλεκτοι στρατιώτες του εχθρού! !
Μια αραβική παροιμία λέει ότι ένα σκυλί που γαυγίζει είναι προτιμότερο από μια τίγρη που κοιμάται….
Αλήθεια είναι!
Γι’ άλλη μια φορά τα πρόσωπα γύρω μεταμορφώθηκαν σε ανέκφραστες μάσκες και η υποκρισία πήρε σάρκα και οστά!
Γι’ άλλη μια φορά μόνη στο πεδίο της μάχης!!
Μια ατελείωτη μάχη η ζωή!
Πολλοί νεκροί
Και διπλάσιοι τραυματίες
Σώοι μόνον οι λιποτάκτες!
Ρουτίνα ο πόλεμος!!
.









