Το βραβείο Proximidade περιγράφεται ως εξής:
"Αυτό το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις.Αυτά τα blog είναι εξαιρετικά γοητευτικά.Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι.Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο!Η ελπίδα μας είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες.Παρακαλώ δώστε περισσότερη προσοχή σ’ αυτούς τους συγγραφείς!Αυτό το βραβείο για Blog, πρέπει να δοθεί σε οκτώ αγαπημένους σας bloggers, και οι οποίοι με τη σειρά τους, θα το προτείνουν πάλι με τη σειρά τους, σε οχτώ αγαπημένους bloggers ο καθ' ένας τους κ.ο.κ.» Προτείνεται το κείμενο να το συμπεριλάβετε στην αναρτησή σας".
Είχα την τιμή με το βραβείο αυτό που εγώ θα ήθελα περισσότερο να το αποδεχθώ σαν μια ένδειξη @φιλίας αγαπημένων συνοδοιπόρων μου σ' αυτά εδώ τα όμορφα @ταξίδια μου, που γεμίζουν τη μοναξιά μου και απαλύνουν την αγριάδα της καθημερινότητάς μου και τους φόβους μου στον αγώνα που μου έλαχε να κάνω στη ζωή μου, να με τιμήσουν οι υπέροχοι για μένα bloggers @Vad, @TOXOTISSA, @Λίτσα Πατεράκη, @Λυγερή, @skouliki και @Λίνα που θα βρείτε στο πλάϊ του ιστολογίου μου.
Το δέχομαι όχι ως επιβράβευση για ό,τι γράφω εδώ, αφού όλοι μας γράφουμε εξίσου όμορφα και με την καρδιά μας, έτσι όπως ο καθένας μας νοιώθει τούτο δω το χώρο, και τα @ταξίδια αυτά δεν χρειάζονται επιβράβευση από κανένα! από μόνα τους επιβραβεύουν τον αγώνα της ψυχής μας να αντέξει στην απομόνωση και αποξένωση που μαστίζουν την εποχή μας...
Με τη σειρά μου κι εγώ θα το δώσω σε οκτώ αγαπημένους μου @φίλους, με τους οποίους συμπορεύτηκα από την αρχή σχεδόν της παρουσίας μου εδώ!
Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι υπόλοιποι αγαπημένοι μου, που είναι στη λίστα των ιστολογίων μου, δεν θα άξιζαν αυτή την κίνηση και ένδειξη @φιλίας μου προς αυτούς.
Όμως το παιχνίδι απαιτεί μόνον οκτώ (8) κι έτσι ας το δεχθούν οι @φίλοι μου:
Αντώνης
Μερόπη
Τζονάκος
Κούκος
Ανασαιμιά
Άστρια
Άγγελος Σπύρου
Τakiz
Πολύ δύσκολο να επιλέξω... συγχωρέστε με @φίλοι μου που δεν έτυχε να είστε μέσα σ' αυτή την επιλογή μου που αποτυπώνεται εδώ, αλλά σίγουρα είστε στις επιλογές που αποτυπώνονται στην ψυχή μου!
Σας αφιερώνω για αποζημίωση ένα αγαπημένο μου ποιηματάκι της Μαρίας Πολυδούρη, που με εκφράζει απόλυτα αυτό τον καιρό, μια και πάντα νοιώθω ότι η ελπίδα που αναζητώ στη ζωή μου, πάντα μου γυρίζει την πλάτη και χάνεται μακριά...
ΧΑΜΕΝΑ
Προσμένω, είν' η ψυχή μου ελπίδα,
στη νύχτα την τρισκότεινη,
τον ήλιο τέτοιο που πρωτοείδα
εκεί αντίκρυ μου να φανεί!
Προσμένω που σημαίνουν τώρα
στριγγές φωνές το χαλασμό,
προσμένω τη γαλήνια ώρα
το βραδυνό χαιρετισμό.
Στην ξερασιά τώρα το χιόνι
πώχει σα σάβανο απλωθεί
το μακρεμένο χελιδόνι
προσμένω πως θα ξαναρθεί.
Όλα προσμένω τα χαμένα
κ' η ελπίδα μάγισσα μια γριά
μου λέει πως έρχονται ολοένα
οι σκιές που χάνονται μακριά!!
.
